NIEUWSBRIEF #7

Hallo Allemaal,

Vanaf afgelopen maandag was de school weer een beetje op orde na het Fête de la Jeunesse van vorige week… De gewone roosters gingen weer in en er wordt weer hard gewerkt!
Doordat de lerares van klas 4b afwezig was ma/di/wo heb ik voor die dagen haar klas onder mijn hoede genomen, in samenwerking met de lerares van klas 4a.
Maandag ging dat goed; ik begon met engelse les (leesvaardigheid), daarna hadden de kids computerles, Frans (door de franse lerares), daarna Health Education (met deze keer; hoe zorg je voor je handen/nagels) en tot slot Citizenship (Maatschappijleer dus: het ging over hoe je vrede in huis en vrede op school kan bewaren/krijgen). Zeker die laatste les was leuk om te doen omdat het een soort discussie was met de klas; ik stelde een vraag en stapje voor stapje kwamen we samen tot het antwoord. We hadden het over onderwerpen zoals elkaar respecteren; dat zowel de leerlingen de leraren/directrice moeten respecteren en andersom ook. En wat je wel en niet moet doen thuis om vrede te bewaren in huis..

Dinsdag hadden we wiskunde gedaan; vermenigvuldiging van breuken. En het viel me vooral op de ze geen van allen de tafels van vermenigvuldiging kennen. Ze spieken dan achterop hun schrift, waar de tafels gedrukt staan. Het antwoord op een simpele vermenigvuldiging als 5x8 was zodoende vrij ver te zoeken. Dat stuitte op nogal wat moeilijkheden, omdat de tafels toch wel een van de basale, zeer handige dingen zijn. Als het gewone vermenigvuldigen al niet lekker zit, dan is vermenigvuldiging van breuken nog weer wat moeilijker. Dat was niet makkelijk voor ze. Daarna deden we engels (wat voor geluiden maken verschillende dieren), maar ze wilden niet echt luisteren. De hele tijd ‘Madam, madam, this boy stealed my pen’, ‘Madam madam, hij heeft me geslagen’, kinderen die van plek wisselen.. iets te veel chaos en herrie, wat het tot een nogal vermoeiende dag maakte. Stof tot nadenken en weer wat om van te leren.

Dus woensdag had ik me voorgenomen om het een beetje anders aan te pakken, want zo’n dag als die dinsdag zuigt energie van je. Ik kwam nauwelijks aan lesgeven toe.. wat maakt dat je niet echt constructief bezig bent en dat geeft geen voldoening. Je wilt ze tenslotte wat leren!
Ik begon met engelse les, daarna gaf m’n collega van klas 4a geschiedenis (ging over migratie) en tot slot leerde ik ze nog een liedje. Het was de hele dag muisstil en ze waren heel braaf (al zitten er uiteraard in elke klas een paar ondeugden, die zo nu en dan van zich moeten laten horen). Het verschil tussen de dinsdag en de woensdag zat m in het feit dat ik er dinsdag een paar van katoen heb gegeven. Geloof me dat ik er geen voorstander van ben, maar het is een feit dat de ‘corrigerende tik’ hier vaker wordt toegepast dan bij ons. Dus ze zijn daar aan gewend, al probeer ik wel om andere manieren te vinden om ze te straffen (en goed gedrag belonen bijv.). Je merkt aan de kinderen dat ze in het algemeen iets schuwer zijn in de klas, op een bepaalde manier. Het is namelijk niet zo dat ze niet brutaal zijn (want dat kunnen ze zeker zijn), maar eigen inbreng/creativiteit vraagt moed op een andere manier. Toen ik ze dinsdagmiddag vroeg om een tekening te maken, begonnen ze bijna allemaal met het overtekenen van plaatjes uit hun boek. Ik denk vooral omdat ze het graag ‘goed’ willen doen en misschien omdat ze bang zijn dat de lerares hun eigen inbreng niet waardeert, straft.

Donderdag zou ik normaal gesproken naar Ecole Notre Dame gaan, maar die was afgelopen donderdag niet open omdat de leraren een seminar hadden. Deze week was ik donderdag dus ook in Ecole Saint Marie. Niet meer in klas 4b, want de lerares was weer terug, maar bij computerles. Samen met de computerlerares hebben we besloten om vanaf deze week een andere aanpak te beginnen. Het was nadat ik zag hoe klas 6 de toetsperiode doorkwam dat ik grondig begon na te denken over waar je met zo’n klas kan (her)beginnen zodat ze het wel gaan begrijpen. Vanaf deze week ga ik ‘s ochtends met de hoogste klassen (4, 5 en 6) eerst een beetje herhaling doen van theorie, zodat ze ‘s middags in de praktijkles een beetje beter weten waar ze mee bezig zijn. Dus steeds een beetje herhalen, want het is niet makkelijk voor een kind om die ene minuut die je kan werken op de computer (40 kinderen 2 computers, 2 lessen in de week), een beetje vooruitgang te boeken. In ieder geval klas 6 zou aan het eind van dit jaar moeten weten hoe-en-wat op de computer. Dat is het streven. Wat computerles betreft ben ik sinds deze week ook begonnen met naschoolse computerlessen voor de leraren, mijn collega’s van Ecole Sainte Marie.

Vrijdag ben ik normaal gesproken in Ecole Materenelle Sainte Marie voor het geven van computerles, maar dat ging niet door omdat alle leraren van Ecole Sainte Marie een seminar hadden. Die werd gegeven door de vice-president van de teachers-training-school van Bafang (dus de plaatselijke lerarenopleiding). Ik kan wel zeggen dat hij een zeer inspirerende seminar gegeven heeft. Het begon ’s ochtends om 8 uur en t ging aan een stuk door tot 18 uur. En er was geen moment dat mij niet boeide. Het ging o.a. over de verantwoordelijkheid die je hebt als leraar en nog meer interessante dingen. Het was vooral een moreel opbouwende cursus, wat niet zozeer op de technische kant van het vak gericht was. Al gaan die twee zeker hand in hand, want een verantwoordelijke leraar moet op tijd z’n spullen afhebben en moet ook op tijd op school komen.

De dagelijkse gang van zaken in Ecole Sainte Marie is dat elke leraar dagelijks z’n Lesson Note’s moet laten aftekenen; dus je lesvoorbereiding. In de praktijk heb ik dat niemand nog zien doen sinds dat ik er ben. Veelal geeft een leraar gewoon les in het vak wat hem/haar uit komt. Dat hoeft niet persé slecht te zijn; als je gedreven en toegewijde leraren hebt. Voor die mensen geeft het een bepaalde vrijheid om zelf een mooi programma te maken. Maar er zijn er ook bij die die het onder die vrijheid er een beetje bij laten hangen.
Leraren zijn is hier een beroep wat je niet alleen kiest uit passionele overwegingen. Het is ook een vak wat eerder noodzakelijkerwijs gekozen wordt i.v.m. het feit dat het een bron van inkomsten is. In een land met veel werkeloosheid is het een makkelijk bereikbaar beroep voor degenen die een middelbareschooldiploma hebben van het hoogste niveau. Je hóéft behalve dat diploma namelijk geen lerarenopleiding te volgen.

Voor die leraren die voor het vak gekozen hebben, maar die eigenlijk misschien liever iets anders willen doen, is het ook verleidelijk om het er een beetje bij te laten hangen. En deze meneer van de teachers-training college wees hen daarop. Ook had hij het over dingen zoals; kadootjes aannemen van ouders van kinderen, en dan de cijfers een beetje ophogen. Dat dat niet de manier is om het te doen, omdat je jezelf en iedereen daarmee voorliegt. Het kind is daar niet bij gebaat. Ook behandelde hij het onderwerp ‘straffen’ : dat slaan in de klas verboden is en dat het risicovol kan zijn (stel dat je een oog raakt). En dat het ook niet goed is voor het kind; het maakt ze angstig.

In de nursery school leren de kinderen deze manier van ‘luisteren’ met de zweep. Kindjes van ‘prenursery’ (de creche, 3 jarigen) en van nursery 1 (4jarigen) zijn heel braaf en ze luisteren goed. Voor hen is de hele wereld nog nieuw en indrukwekkend. Dus daar wordt de zweep niet vaak gehanteerd. Maar voor de kindjes van nursery 2 (5jarigen) is de wereld al een stuk bekender, en ze gaan op zoek naar de grenzen daarvan. Met tot gevolg dat er heel wat afgemept wordt daar door de juffrouw. Je kan dan boze gezichten opzetten, je stem verheffen, hoog en laag springen.. maar als ze gewend zijn om getemd te worden met een pak slaag, zullen ze zich niet laten temmen door de andere methoden. Dus als de nursery school zou beginnen met een andere aanpak, krijg je al een hele andere beginsituatie –dat ze werkelijk leren luisteren.

Hoe ik het ervaar is dat de kinderen in veel gevallen ondermaats presteren, ze zouden veel beter kunnen. Ze kunnen zelfs in de hoogste klassen, maar ook volwassenen (zoals de sisters), niet goed lezen, schrijven en (hoofd)rekenen. De kinderen zijn niet gewend om ‘eigen inbreng’ te geven in de klas. Er is ook een verschil tussen ‘de manier kennen waarop je iets moet doen’ en ‘begrijpen’. Veel kinderen begrijpen het niet echt.
Het scheelt als je een kind zegt: “Doe dit” en je dreigt erbij met je zweep.
Of “Zie je dat daar? Kun je dat ook doen?Laat zien”.

Dus, ik wil eigenlijk niet de zweep hanteren omdat het niet goed is. Maar sinds dat de kinderen deze manier van straffen gewend zijn zal ik het wellicht minimaal moeten gebruiken. Daarnaast zal ik het waar mogelijk op andere manieren oplossen door ze op andere manieren aan te spreken op hun (wan)gedrag. Het is bijv. niet goed om gewoon op de kinderen erop los beginnen te slaan wanneer ze praten. Ik denk dat t dan misschien goed is om ze te vragen; waarom praat je door de les heen? Je stoort mij en de anderen. Of om een kind dat druk is na de les bij me te roepen en het daar dan over te hebben.. zoiets. Dat het kind tot verantwoording geroepen wordt, i.p.v. dat het een soort spel is van ‘de leraar uitdagen’ en dan een pak slaag krijgen en that’s it.
Het is een beetje zoeken en aanvoelen naar de juiste manier die het beste is voor de Bafangkids!

Zondag was ik naar een afscheidsfeest geweest van een chef in een nabijgelegen dorp. Het zit namelijk zo dat een van de leden van AJA getrouwd is met de dochter van de vorige chef. Die chef is dus overleden, en zondag werd zijn opvolger gekozen uit alle zoons. Het kwam er op neer dat alle zoons en dochters en kleindochters in een soort parade rondliepen, uiteraard met muziek en al. En dan kwam het moment suprème, dat de notabelen van de chef de nieuwe chef uitkozen. Het hele dorp wachtte in spanning af wie of wie er gekozen zou worden. Ineens vlogen de notabelen op iemand af en al spartelend werd die gene afgevoerd. Er was geen ontkomen meer aan voor die gast. En dat was de ceremonie.
Aldaar heb ik ook nog een paar lotgenoot blanke vrijwilligers ontmoet, voor het eerst dat ik er een paar tegen het lijf loop sinds dat ik er ben. Een Amerikaanse jongen (werkt in een bank) en twee Duitse meiden (de ene werkte ook op een school (secundair) en de andere deed iets met aids voorlichting). Was wel even leuk om wat ervaringen uit te wisselen. Zij bleven overigens allemaal veel langer, de jongen zou voor 2 jaar blijven (had er al 1 jaar op zitten) en de meiden allebei 1 jaar. Dus wat dat betreft is mijn verblijf hier een peuleschil (ben nu al bijna op de helft van mn verblijf) !

Het beste en tot gauw ;)