Belevenissen uit Bafang [Kameroen]

Sportmasterclass Bafang 2009

2009-09-27T01:49:00.002+02:00

Voor een filmpje (in het frans) wat er precies gebeurd is in de laatste week van mijn verblijf in Bafang: http://www.youtube.com/watch?v=vcDCyGxUCiw

meer achtergrond info www.bafangkids.org

Afscheidsmis in de kerk met alle scholen

2009-05-16T11:42:00.001+02:00

2009-05-16T11:35:00.001+02:00

Laatste nieuwsbrief uit Bafang

2009-04-24T18:56:00.001+02:00

Geachte Lezer,

Gezien het feit dat deze reis bijna ten einde loopt, voel ik me genoodzaakt om nog het een en ander voor u op een rijtje te zetten. Hoe zat het ook al weer.
Voor het vertrek naar Kameroen heb ik een sponsoractie op touw gezet, waarbij een paar honderd mensen bij betrokken zijn geraakt. Samen is er zodoende tot op de dag van vandaag een sponsorbedrag van €1704,81 ingezameld! Van dat sponsorbedrag zijn een aantal spullen aangeschaft die ofwel in mijn rugzak het vliegtuig in zijn gegaan, of die in een container verscheept zijn. Grofweg bestonden die spullen uit schoolmaterialen zoals schriften, pennen, scharen, woordenboeken, knutselmateriaal, een multiprinter (kopieren/scannen/printen) en een laminator (om dingen te plastificeren). Daarnaast zijn er ook nog een aantal spullen meegegaan die niet aangeschaft zijn van het sponsorgeld, donaties. Zoals knuffels, papier, pennen, voetballen, een doos knutselmateriaal en andere educatieve materialen.

Een groot gedeelte van de knutselmaterialen is naar het peuterschooltje Ecole Maternelle Sainte Marie gegaan, evenals de knuffels, schaartjes papier en wat ballen. De andere 2 basisscholen waar ik gewerkt heb zijn vooral voorzien van voet- en hand ballen, springtouwen, schriften en pennen. Wat is er met de printer en laminator gebeurd? Het klooster waar ik woon met 3 sisters en mn 2 jongere zusjes, heeft behalve vrij veel kamers ook 2 klaslokalen in een apart gebouwtje naast het huis. Enkele middagen in de week komt daar een groep kinderen bijeen om te oefenen voor het koor. Voor de rest van de tijd staan de lokaaltjes leeg. Behalve op vrijdag, want dan sjouw ik de computer van het huis naar het lokaaltje, de bamboebankjes die er staan worden afgestoft en de 4 klasjes van de Ecole Maternelle kunnen komen voor computerles (leren tekenen in paint, en ik zeg je; het gaat ze al goed af!). Dit peuterschooltje is schuin tegenover de 2 lokaaltjes, het schooltje zit vast aan het klooster en is ook gerund door een van de sisters die in het huis woont.
Overigens, de computer waarmee ik op die vrijdagen werk is bij mijn komst beschikbaar gesteld door Stichting Bafang Kids Steun i.s.m. de Kameroenese partnerorganisatie AJA (Association Jeunesse Avenir). Na mijn vertrek zal in ieder geval 1 computer hier blijven. Want het idee is als volgt: Een van de lokaaltjes zal worden opgeknapt zodat daar een soort van informatiecentrum kan komen.
Allereerst moeten de ramen beveiligd worden met ijzeren spijlen en ook de deur moet inbraakbestendig gemaakt worden (zie fotos onder) Wanneer dat gebeurd is zal er in het zaaltje de computer komen te staan en ook de multiprinter, laminator, het papier, nietmachine en perforator.
Het zaaltje staat dan ter beschikking van de Nursury school voor computerles, voor de leraren van de Nursuryschool voor het maken van ‘Educatieve geplastificeerde kaarten’, het printen van dingen etc. Gezien het feit dat het merendeel van de leraren nog niet weet hoe met een computer om te gaan, kan dit zaaltje hun de gelegenheid bieden om dat te leren. Ook Ecole Primaire Sainte Marie (dus de basisschool) zal van deze apparaten gebruik kunnen maken. In feite is die samenwerking nogal vanzelfsprekend omdat de directrices van de beide scholen hier in één huis wonen (dat zijn dus twee van de drie sisters waarbij ik gewoond heb). Wie weet zal er in de toekomst nog een andere school bij betrokken worden; Ecole Notre Dame, die hier een paar honderd meter vandaan ligt. Maar het is nog te vroeg om te kunnen zeggen dat dat werkelijk zal gebeuren. De computer in dit ‘infocentrum’ zal ook worden gebruikt om bijv. liedjes met de kinderen te oefenen, omdat er geen radio in de school is. Behalve de renovatie van het zaaltje, moet er ook nog een kast (met een slot) worden gemaakt waar de printer en de laminator in komen te staan. Dit om de apparaten te beschermen tegen het stof wat in het droge seizoen de ramen komt binnengewaaid, maar ook om te beschermen tegen ongewenst gebruik van wie-dan-ook.

Je moet je voorstellen dat de dingen hier in het algemeen vrij gestaag gaan, de dingen zijn niet zo geregeld zoals ze bij ons zijn. De organisatie van bepaalde dingen is niet zo strak en gereguleerd. Op allerlei niveaus. Van corrupte politici en ambtenaren op hoog en laag niveau die geld wegmoefelen en de mensen in armoede laat, van de elektriciteit die hier minimaal 365 keer per jaar uitvalt (soms voor 1 sec, soms voor enkele uren op een avond), van het water dat niet altijd uit de kraan komt (hier in de badkamer is daarvoor een “emmersysteem”: je zet een stuk of 4 emmers van afnemende grootte naast elkaar, zodat Wanneer er water stroomt en je bent er niet, je toch het geluk hebt van volle emmers wanneer je terug komt). Van wanneer je als Cameroonian een visum voor het buitenland wilt hebben moet je a) een smak geld onder de tafel schuiven en b) hopen dat de ambtenaar zijn dag heeft. Van het ‘rekruteringsproces’ van de leraren (om in een overheidsschool binnen te komen, omdat de overheidsbanen beter betaald worden).. dat een soort beïnvloedbare loterij is geworden. Van je salaris dat je hoopt te krijgen aan het eind van de maand, maar wat helaas maanden kan uitblijven wat je noodzaakt om te zwoegen voor je mais en je bonen die je plant op je landje. Tot aan de organisatie van een scholensporttoernooi waarbij uiteindelijk niemand kwam opdagen?
Ontwikkeling wil zeggen dat je vooruitgang maakt vanaf een bepaald punt.
Het idee van dit infocentrum kwam al gauw bij mij naar boven bij het zien van het zaaltje en de meegebrachte apparaten. Ik heb het idee een beetje laten rusten met de tijd, om te zien wat de school (de sister die directrice is van ecole maternelle en tevens ‘sister van het huis’) zelf van plan was. Ik had meteen kunnen komen met een voorstel om de hele boel op te lappen en er een infozaal van te maken, zodat voor hen enkel het ‘ja’-woord had volstaan om het idee te realiseren. Maar, omdat je bij het begin moet beginnen, leek het me beter om een dergelijk idee niet te impliceren, en ze in plaats daarvan zelf de ruimte te geven om een idee / initiatief te ontwikkelen. Ik denk dat het belangrijk is dat er zorg voor, en voeling met een dergelijk project blijft - van de mensen zelf. En die voeling komt lijkt me vooral wanneer het initiatief bij hun ligt. Want wanneer je met een idee rondloopt dat je wilt realiseren, en je volgt de ontwikkelingen, stapje voor stapje dan voel je je er ook verantwoordelijk voor. Want ik kan zogezegd wel leuk de boel komen regelen hier, maar uiteindelijk moet het hún ding worden.

De sisters gaan eens in de zoveel tijd naar een bijeenkomst in de parochie hier vlakbij, waarbij alle laatste nieuwtjes worden doorgesproken, de laatste ontwikkelingen en problemen binnen de ‘community’ van Bafang. Ik was blij om op een avond te horen dat ze op een van die bijeenkomsten gesproken hadden over een dergelijk idee van een infozaaltje zoals boven beschreven. Dus nu weet ik dat dit idee leeft bij de sisters en dat ze dat ook doorgekoppeld hebben naar de ‘congregation’ (het hele nonnengebeuren en de parochie e.d.) en dat die er ook van weten, en er dus bij betrokken zijn. Daar wordt aan gebouwd! Nu zit het zo dat, dankzij jullie allemaal, dit gerealiseerd kan worden. Van het sponsorgeld dat ingezameld is kan het lokaaltje worden opgeknapt, met de ramen/deur/printerkast. Nu de sisters het idee warm houden, kunnen zij het idee binnenkort daadwerkelijk uitbroeden met behulp van onze,jullie,jouw en mijn bijdrage.

Een overzichtje van wat er dankzij u, beste lezer, gedaan kan worden met het resterende sponsorgeld: 1. Realisatie van het ‘Infocentrum’ 2. Aanleg van een nieuwe veranda voor Ecole Primaire Sainte Marie3. Betalen van het schoolgeld van 5 kinderen om een jaar lang naar school te gaan

Wat betreft punt 2:Sinds dat ik kwam (en eerder zelfs denk ik), tot op heden hebben er 2 hopen zand op het schoolplein gelegen, wachtende op iemand die er een veranda van zou maken. Vanwege een tekort aan geld, zijn de 2 hopen nog als vanouds (zie foto onder). Maar daar gaat verandering in komen. Waarvoor heel veel dank aan u sponsors en lezers! May God bless you.
Beste lezer, u heeft geen idee hoe uw hulp heeft bijgedragen aan dit alles. Al die mensen die bijvoorbeeld op de kerstviering van de A.J. Schreuderschool bijeen zijn gekomen en ‘al is het maar een euro’ gegeven hebben, het telt allemaal. Vergeet dat verhaal met die druppel en de gloeiende plaat. Zie het eerder als licht in de duisternis. Zoals duisternis het ontbreken van licht is, en dat als er dan een lichtje is –hoe klein ook- : dat er dan licht is en hoop.
Of dat zelfs wanneer je een kiezelsteentje in het water gooit,dat dat kringen maakt in het water en ergens terecht komt waar het een nieuwe bestemming krijgt. Of zie zo’n euro als een zandkorrel. Maar met al die mensen bij elkaar kun je daar toch weer een mooie nieuwe veranda voor Ecole Sainte Marie mee bouwen.

Dan, het schoolgeld dat betaald wordt voor de kinderen is ook een enorme hulp voor de mensen. Het leven hier in Bafang is duur, zeker deze periode van het jaar (een periode waarin iedereen gezaaid heeft (mais, bonen, pindas) waardoor de producten op de markt duurder zijn). Het is voor veel families niet makkelijk om dagelijks brood op tafel te zetten, laat staan dat het mogelijk is om te alle tijden het schoolgeld van de kinderen te betalen. Voor die kinderen die van school dreigen te raken, proberen de sisters bijvoorbeeld een helpende hand toe te steken door alle beetjes bijeen te schrapen. Of er zijn andere mensen die aanbieden om het schoolgeld voor dat kind, naast het geld van hun eigen kind, te betalen. Wat dat betreft zijn de mensen heel solidair hier. Alles wordt gedeeld. Wanneer je bij iemand thuis komt is het bijna niet mogelijk om naar huis te gaan zonder gegeten te hebben. Want als er iets is om te delen, dan wordt het gedeeld. Of in grote families van 6 of 9 of 10 kinderen bijvoorbeeld: Zodra de oudere broers en zussen terecht zijn gekomen, klaar met school/studie en werk hebben, dan kunnen zij er weer voor zorgen dat hun jongere broertjes en zusjes naar school kunnen. Want je begrijpt dat in zulke gezinnen de ouders alleen niet voldoende middelen bijeen kunnen krijgen voor allemaal. In het geval dat de beide ouders nog in leven zijn. Dus als je werkt dan deel je dat met je familie. En niet alleen met je directe broers en zusjes.. dat strekt zich ook gewoon daarbuiten natuurlijk. Je familie is niet alleen hen met wie je dezelfde vader en moeder deelt. Zoals het ook gebruikelijk is om oudere personen respectvol aan te spreken met papa of mama, tata (tante) of auntie.
Dus nu is het zo dat die 5 kinderen gesponsord worden m.b.v. het sponsorgeld. Weet dan dat deze vorm van hulp zeer welkom is, want de lasten van de betreffende familie worden verlicht, het kind kan naar school en weet dan behalve dat: dat op een of andere manier de hulp altijd gedeeld wordt met anderen.

Daarom wil ik jullie nog eens wijzen op de mogelijkheid om via Stichting Bafang Kids Steun een kind te sponsoren, of een van de andere projecten. Zie www.bafangkidssteun.org . Laatste stand van zaken van de bibliotheekboeken:
Afgelopen woensdag is er een vergadering geweest met de leraren van Sainte Marie waarbij iedereen nu de boeken bekeken heeft. Het heeft de leraren enthousiast en nieuwsgierig gemaakt, zodat er nu nagedacht moet worden over een soort leensysteem of lesprogramma. Voor het einde van het jaar (wat in feite al gauw is) wordt er nog een bijeenkomst georganiseerd, zodat vanuit ieders inspiratie een goede praktische oplossing komt om de boeken volledig tot hun recht te laten komen. Het afscheid op de scholen.
Donderdag was het afscheid in Ecole Notre Dame; de Franstalige school waar ik op donderdagen sport en engelse les gegeven heb. Ik ging de klassen rond met snoepjes voor alle kids en er werd even een fotootje gemaakt van elke klas.
Vrijdagochtend begon met t afscheid in Ecole Maternelle Sainte Marie; het uit 4 klasjes bestaande peuterschooltje waar ik op vrijdagochtend computerles gegeven heb. Wederom snoepjes voor de kids en een bijeenkomst met de leraren en de directrice. Op deze gelegenheid maakte ik bekend dat ik dankzij jullie in staat ben de realisatie van het infocentrum te financieren. Daar waren ze allen zeer dankbaar voor, evenals voor de meegebrachte onderwijsmaterialen en mijn verrichte werk.

Daarna ben ik met een grote schaal gevuld met snoepjes en balonnen de heuvel opgegaan die leidt naar Ecole Primaire Sainte Marie, waar ik ma/di/wo les heb gegeven in computer en een beetje sport. Het was inmiddels al bijna middag en de kinderen waren zoals elke vrijdag bezig met de lokalen schoon te maken. Ondertussen hielden wij, de leraren, een bijeenkomst. Net zoals ik ooit ontvangen ben op mn eerste schooldag. Als afscheidcadeau kreeg iedereen ‘Miss Bonnie’s Computer Instruction Guide’ ; mn zelfgefabriceerde uit 20 lessen bestaande lesmethode (als je interesse hebt, stuur me een mailtje ;) ). En ik onthulde dat ik, jullie representerend, de aanleg van een nieuwe veranda zal financieren. Ze waren allemaal heel verbaasd, verrast en blij en eigenlijk wilden ze niet dat ik weg ga. Het sfeertje; omhelzingen, kreten van blijdschap, samen op de foto en alvast een beetje melancholie alsof ik al weg ben. Ik zal ze ook missen. ‘k Heb echt een toffe tijd gehad hier en een enorme brok aan ervaring erbij. Vanaf dag 1 tot en met de laatste dag hebben de leraren van deze school me heel open ontvangen, ja ik heb me echt thuis gevoeld hier. Tot mn verbazing zeiden ze dat de voorbereidingen nog gaande waren voor mn Echte Afscheid….. wat kan dat zijn? Dus dinsdagochtend kom ik nog even naar school voor het echte afscheid met de leraren (er ontbraken vandaag ook een paar leraren die er dan wel bij zullen zijn) en daarna zal er op woensdag een mis georganiseerd worden waarbij alle kinderen van alle scholen uitgenodigd zijn. Toen de kinderen klaar waren met schoonmaken om 12 uur, gingen ze zoals gewoonlijk in rijtjes staan voor het gebed en een liedje. Er staat dan altijd een leraar op een soort verhoogde veranda (die naar een hoger op de heuvel gelegen lokaal leidt) die de groep aanspreekt in de morgen voor de school begint, en na afloop. Dus zodoende beklom ik vandaag het trapje om de hele school aan te spreken voor de laatste keer. En omdat ik er altijd van geniet zoals ze hier liedjes zingen en klappen, heb ik ze gevraagd of ze nog een keer een leuk liedje wilden doen. Ik zal dat moment echt nooit vergeten. Een lerares kwam spontaan met een liedje in haar op, die volledig op de situatie toegesneden was; inspiratie noemen ze dat! Het ging over mijn afscheid en de hele school zong en klapte.. wauw echt tof. En het is allemaal gefilmd en gefotografeerd! Een super aandenken. Voor een voorproefje zie de foto’s onder.

Daarna was het een beetje een chaos, zodra ik de schaal met snoepjes en ballonnen te voorschijn haalde had ik binnen no-time de hele school gillend om me heen staan. Maar gelukkig was er geen gebrek aan leraren, zodat er daarna in iets minder chaos wat foto’s genomen konden worden van de klassen.

Tot slot, zoals me vandaag veel gevraagd is om jullie te bedanken die dit mogelijk hebben gemaakt: heeeeel veeeel dank van alle leraren en alle scholen. Er is vandaag al heel wat keren gezegd; je weet niet wat je teweeg hebt gebracht. Bij deze wil ik dat ook aan jullie doorgeven; júllie weten niet wat jullie teweeg gebracht hebben, maar ik heb daar wel een indruk van gekregen! Gods wegen in het leven zijn niet altijd uit te leggen, ze zijn zoals ze zijn maar ik ben in ieder geval heel dankbaar voor deze ervaring en voor de intercontinentale samenwerking die daaruit is voortgevloeid, samen voor een betere wereld, ja toch?

Geachte lezer, een laatste groet vanuit het warme Kameroen.Wat ze hier zeggen als je afscheid neemt: On est ensemble, nestpas? We’re together, nah? We zijn samen, toch?

2009-04-24T18:38:00.002+02:00

de hele school staat sochtends en smiddags in rijtjes per klas, om te zingen en gebed.
In dit geval om afscheid van mij te nemen!

De hoop zand waarvan de veranda gemaakt zal worden

Twee kindjes die dmv het sponsorgeld gesteund worden

Computerles

Ecole Notre Dame, de hoogste klas

2009-04-24T18:20:00.004+02:00

computer zaaltje buitenkant

computerzaaltje binnen

Class 5 van Sainte Marie bezig met de voorbereiding voor de sportdag (komende woensdag tijdens de masterclass)

Nieuwsbrief #13

2009-04-16T17:59:00.005+02:00

Beste lezer van de wekelijksebafangblog,

De eerste week na de vakantie is bijna voorbij. Met andere woorden: de laatste schoolweek is in zicht! Woensdag zal ik afscheid nemen op Ecole Sainte Marie, Donderdag in Ecole Notre Dame en vrijdag in Ecole Maternelle Sainte Marie.
Deze week ben ik niet echt in school geweest omdat er gewoon vrij veel dingen te regelen zijn. Ik had jullie toch verteld van dat 'informatiezaaltje' dat ze hier bij de sisters gaan installeren (met de printer, laminator en 2 pc's)? Tegen de tijd dat het zaaltje verbouwd is (ijzeren spijlen voor de ramen en een goede deur erin) dan ben ik hier niet meer, dus voor alle apparaten heb ik een korte handleiding gemaakt. Waar ook wel veel tijd in is gaan zitten is het 'computer instructieboekje' dat ik gemaakt heb.

De afgelopen 2/3 maanden heb ik naschoolse computerles gehad met een stuk of 10 leraren van Ecole Sainte Marie en het leek me voor hun wel een stimulatie om ze een boekje achter te laten waarmee ze zelf verder kunnen. Want t zou zonde zijn als de tot nu toe opgedane kennis verwaterd doordat ze zelf niet goed weten hoe ze verder moeten. Dat idee is uitgegroeid totdat het nu een boekje is van 20 lessen waarmee iemand die niets van een computer weet uiteindelijk naar Internetcafe zou kunnen. Dat boekje wordt samen met een diskette voor elke leraar mn afscheidscadeau op sainte marie. Vandaag heb ik ook nog een aantal meters touw gekocht; springtouwen als afscheidscadeautje voor de 2 scholen (notre dame en sainte marie).

Mn paasweekend was trouwens top! Zaterdag ging ik naar Bamenda (engelstalige gedeelte van kameroen) en dat was een hele goede ervaring. De president van de partnerorganisatie AJA (Assocation Jeunesse Avenir) had me uitgenodigd voor de 1e communie van zijn dochtertje. De familie heeft me heel gastvrij ontvangen en ik moet zeggen dat de hele sfeer in Bamenda me ook beviel. De stad is echt supermooi gelegen. Je komt met het openbaar vervoer een enorm steile bergwand afrijden en dan zie je in de vlakte voor je een grote uitgestrekte stad. De terugweg was wel grappig want het regenseizoen is begonnen dus de hele weg terug reden we door de stromende regen en onweer. Wederom met 20 mensen in een 9persoonsbusje haha. Op een gegeven moment reden we met een noodgang een bergje af (met een noodgang rijden ze hier altijd dus voor mensen met wagenziekte of andere angsten echt een aanraader) en in de kuil die volgde lag een enorme plas water.En dat hebben we geweten. Het water kwam door de onderkant van de auto zo naar binnen. Dolle pret gegarandeerd.

Ik verwacht dat ik dit weekend al die achterstallige dingetjes klaar heb en mn tas min of meer ingepakt ;) , zodat ik nog een beetje kan relaxen de laatste tijd hier!

De groeten en tot gauw hee

Nieuwsbrief #12

2009-03-31T16:43:00.001+02:00

Beste lezer,

Vandaag (maandag 30 maart) is het de eerste officiële vakantiedag van de twee weken durende paasvakantie. In de praktijk kwam het erop neer dat het dinsdagmiddag al vakantie was. Dat zit zo. Vorige maandag werden de allerallerlaatste puntjes op de i gezet van de toetsweek. De cijfers van alle vakken werden genoteerd en verwerkt, zodat de kinderen vrijdag hun rapport op school zouden kunnen ophalen. Dinsdagochtend maakten de kinderen hun lokalen schoon. Dat gebeurt normaal gesproken elke vrijdagochtend. Alle kinderen nemen dan een emmertje mee naar school, want alle scholen moeten worden geveegd en gedweild. Dat is niet echt een overbodige luxe gezien het feit dat het stof, dat het droge seizoen kenmerkt, werkelijk o-ver-al binnenkomt. De ramen van de scholen zijn ook niet echt ramen. Ik bedoel, er zit geen glas in. Het is een kozijn met een paar houten latjes ervoor, die in de meeste gevallen ook niet meer helemaal compleet aanwezig zijn. Dus als er een zuchtje wind of een groep kinderen over het schoolplein(dat niet betegeld is maar gewoon de droge rode grond) komt waait dat zo het lokaal binnen. In school is het zeker aan te raden om met je hand of een doekje de stoel af te doen, omdat je anders in no-time met een mooie rooie afdruk op je achterste rondloopt.

Dinsdagochtend dus maakten de kinderen de lokalen schoon, omdat er woensdag geen school zou zijn i.v.m. een bijeenkomst van de leraren van Sainte Marie.
Zoals je weet wordt er in Kameroen altijd aandacht besteedt aan het eten bij dergelijke bijeenkomsten, vandaar dat ik die namiddag bij een collega aan het helpen was om het eten voor de bijeenkomst voor te bereiden. Uit een paar plantenbakken in een klein binnenplaatsje achter het huis plukten we de groente die we gingen schoonmaken en snijden. Daarna kwam de grote verassing. Een deel van het binnenplaatsje bestond natuurlijk uit de keuken; een paar keien onder een afdakje om een vuurtje te stoken, en daar zetten we een grote pan met water op het vuur om er......een stuk gedroogde koeienhuid in te koken. Smaken verschillen zegmaar. Dat was de voorbereiding voor die avond, de rest zou de volgende ochtend vroeg plaatsvinden (daar was ik niet bij).

De bijeenkomst van die woensdag bestond uit gebed, tussen door een paar liedjes zingen en daarna het praktisch evalueren van de afgelopen schoolperiode. Het gebedsgedeelte werd geleid door één van de leraressen; zij deelde haar inspiratie/inzichten over de onderwerpen. ‘justice, peace & reconciliation’. Na een gezamenlijk gebed vatte elke leraar samen hoe de afgelopen schoolperiode was geweest; of er problemen waren en hoeveel kinderen de toetsperiode goed hebben doorstaan.
Een ding wat als een rode draad bij alle klassen naar boven kwam is dat het grootste probleem van de kinderen is dat ze niet goed kunnen lezen en schrijven. Dat is iets wat ik zelf ook erg gemerkt heb bij het afnemen van de toetsen in computerles. Er zijn heel wat kinderen die de praktijk goed begrijpen wat ze doen, maar als je vervolgens de antwoorden op hun theorievragen ziet blijkt dat ze bijv. een heel ander antwoord geven dan dat er gevraagd is.

Als ik terug denk aan mijn eigen schoolperiode weet ik nog hoe ik sinds groep 3 begonnen ben met boekjes lezen; in groepjes hardop lezen. Maar hier groeien de kinderen niet op met boekjes, ook thuis kunnen ze het geld beter besteden dan aan ‘Nijntje en Fluffy gaan op stap’. Maar dat zijn wel de boekjes die de kinderen bij ons de eerste stapjes in het lezen laten maken. Prentenboeken, verhaaltjes voor het slapen gaan enzovoort. In Nederland heerst echt een leescultuur. Hier op school, Ecole Sainte Marie, waren er geen boekjes of puzzels, een telraam of ander “creatief didactisch materiaal”. De kinderen brengen gewoon hun eigen tasje met hopelijk boeken, schriften, een pen, een liniaal en een potloodje. In de lokalen is verder aanwezig; banken, een krijtbord, een krijtje, een tafel en een stoel voor de leraar. Ook in de nursury school (voor 4 / 5 jarigen) zijn boekjes niet alom aanwezig. Je begrijpt dat het lastig is, als je opgroeit zonder de materialen om te leren lezen, dat het ook lastig is om goed te kunnen schrijven. Voor ons is het iets vanzelfsprekends, maar wat als je op de basisschool in de op-een-na-hoogste-klas, klas 5, je naam of een ander woord niet kan spellen? De combinatie van een klank met een letter, begrijpen wat er geschreven staat, zinsverbanden enzovoort… Dat zijn allemaal dingen die je al doende leert, lezen lezen lezen en dan weet je het, dan leer je hoe je bepaalde woorden moet schrijven. Met de juiste zorg kunnen de boeken van stichting Biblioneef de kinderen veel hulp bieden.

Een ander probleem waarvan de school nu de gevolgen meemaakt, is die van corruptie.

Als je naar school gaat hier, in het francofone gedeelte van Kameroen, is naar school gaan alleen niet genoeg. De kwaliteit van de lessen is dusdanig dat het voor de ouders noodzakelijk is om de kinderen ook naar naschoolse lessen te sturen en/of in het weekend. In het Anglophone gedeelte van Kameroen schijnt dat ook anders te zijn en gaan de kinderen niet (of niet in deze mate) naar bijles zoals hier. Je kent toch dat gezegde dat iemand iets doet ‘met de Franse slag’? Dat openbaart zich hier in het feit dat de dingen in het algemeen en dus ook het onderwijs in het Franstalige gedeelte wat losjes geregeld zijn. De scholen, de families en de hele manier van doen van de Frans- en Engelstaligen schijnt nogal van elkaar te verschillen.

[Ik ben nog niet in het Engelstalige gebied van Kameroen geweest dus ik kan niet uit eigen ervaring spreken. Wel ken ik een hoop Engelstaligen die zich in Bafang gevestigd hebben, zoals m’n collega’s van Sainte Marie. Verder kan ik wel zeggen dat in de door anglophonen geregelde school Ecole Sainte Marie de dingen goed geregeld zijn, beter dan bij de Franstalige school Notre Dame. Maar dat is niet echt een vergelijking waarmee je een uitspraak over ‘het anglophone’ of ‘het francophone’ gedeelte van Kameroen kunt doen. Er zullen ook goed geregelde Franstalige scholen zijn en slecht georganiseerde Engelstalige scholen. Bovendien zal het best dat het engels- en Franstalige gedeelte van elkaar verschillen door zijn invloeden, zoals ook het noorden en het zuiden van het land van elkaar verschilt en alle verschillende streken van het land met zijn talen en volken. Uiteindelijk is ook elk mens uniek en anders, maar dat is ook weer een ding wat ons allemaal gelijk maakt.]

Dus om die reden doen de leraren na school ook nog extra lessen met een groepje kinderen. De ouders hopen dan dat door dat beetje extra les te betalen aan de leraar, dat het kind gegarandeerd door gaat naar het volgende jaar. Er zijn leraren die daar naar handelen; die de kinderen van ‘hun’ bijles voortrekken en oogluikend doorlaten naar het volgende jaar. De ouders schuiven desnoods wat geld toe en dan gaat de rest zogezegd van zelf. Dat heeft er nu voor gezorgd dat er een grote groep kinderen in de hoogste klas (6) zit, die dat eigenlijk niet kan: 9 van de 45 kinderen hebben de afgelopen toetsweek goed doorstaan.
Tijdens de bijeenkomst kwamen we al redenerend tot het punt dat we in een corrupt land als Kameroen de verantwoordelijkheid moeten nemen over de kinderen. Want de kinderen van vandaag, zijn de leiders, de ouders, de families, van morgen.

Voor de beeldvorming moet ook worden gezegd dat de samenstelling van de scholen enorm verschilt van jaar tot jaar. Het zit namelijk zo dat er elk jaar leraren worden ‘gerekruteerd’ naar de overheidsscholen. Daar krijgen de leraren een beter salaris. Om gerekruteerd te worden naar de overheidsschool moet je een bepaalde toelatingstest doen. Voor de rest is de procedure niet helemaal helder. Een soort loting, maar ook het doorsluizen van geld via de achterdeur, speelt daarbij een rol. In feite hoopt elke leraar gerekruteerd te worden. In Ecole Sainte Marie is ongeveer de helft van de leraren dezelfde als van vorig jaar, de andere helft zijn nieuwe leraren van elders (sommigen die direct van de lerarenopleiding komen uit het Engelstalige gedeelte. Anderen die elders in het land hebben lesgegeven.)
Dus doordat de samenstelling van de school per jaar zo veel verschilt zijn het niet de leraren die er nu zijn, die gezorgd hebben voor de situatie zoals die nu is. Wat rest, is dat we NU, juist en rechtvaardig handelen. Want een kind nu is een familie later, dus we moeten onze kinderen goed opvoeden en verantwoordelijk zijn voor onze taak als leraar in dat geheel.

Dat was dus wel een boeiende bijeenkomst.

Donderdag was er geen school en vrijdag ook niet, behalve dat de kinderen hun rapport konden ophalen op school.

De oplettende lezer weet dat ik deze vakantie misschien met een collega naar het Engelstalige gedeelte van Kameroen zou gaan (omgeving van Bamenda). Dat is niet door gegaan omdat de moederoverste van het huis er niet mee akkoord is gegaan. Ook goed. Voor wie trouwens denkt dat Bafang een klein dorp is met een paar strohutten…. Bafang is groot! Het strekt zich uit over een hele vallei. Twee weken is met gemak te weinig om je in heel Bafang te kunnen oriënteren. De hoofdweg die door Bafang gaat is het druktste; er zijn heel veel boetiekjes, naaiateliertjes, kraampjes, motors, motors, motors, muziek en auto’s. De missie van de nonnen waar ik me bevind ligt niet ver van die hoofdweg af, dus je hoort altijd een beetje van de drukte die passeert m’n kamer binnen waaien. Al hoef je ook niet ver te gaan om volledig met kwetterende vogeltjes en huis-tuin-en-keuken geluiden omringd te zijn. Je daalt af naar een wijk die lager dan de hoofdweg ligt en je bent er. De geluiden van de drukke hoofdweg verdwijnen dan gewoon in de verte en de rust van de bergrug waar je tegen aankijkt. Bafang is omringd door bergen aan alle kanten. Heel ver weg zie je een paar korreltjes op een bergtop, wat een ander dorpje voorstelt.

Deze twee weken is er genoeg tijd om meer van Bafang te ontdekken. Er is tijd voor bezoekjes hier en daar. En er is tijd om nog een aantal zaken te regelen. Het zit namelijk zo dat ik al vrij snel vertrek van hier. In feite is er na de vakantie nog maar 2 weken school, en daarna tot slot nog een week lang de Lekker Sporten - ‘masterclass’ met de groep waarmee ik naar Nederland zal terugkeren. Deze vakantie kan ik goed gebruiken om wat dingen af te handelen zodat ik ze goed kan achterlaten. Het is de bedoeling dat we een aantal zaadjes planten, en dat met de juiste zorg er een plantje uit komt, en groeit en groeit en dat het vruchten draagt later.

De twee computers die hier in het huis zijn bijvoorbeeld. Die worden geïnstalleerd in een zaaltje bij dit ‘nonnenhuis’, evenals de laminator en de printer. Deze zullen dan tot gebruik worden van heel Ecole Sainte Marie (zowel nursury als primary school) en wanneer het zaaltje af is zal het wellicht ook open worden gesteld voor de andere school hier in de buurt: Ecole Notre Dame, waar ik donderdags lesgeef. Er moeten dus een soort handleidingen gemaakt worden van deze apparaten, zodat het ten alle tijden duidelijk is hoe het werkt. Bovendien is het goed om voor de leraren van de nursury school een bijeenkomst te houden waarin ik ze de beginselen uit leg van de computer zodat ze zelf aan de slag kunnen en het zelf aan de kinderen kunnen leren. Ook moeten de praktische dingen van de bibliotheek nog even uitgewerkt worden, zodat de twee weken na de vakantie begonnen kan worden met leesuren. En zo zijn er nog een aantal dingen gaande. Net als het land waar nu overal mais gezaaid wordt, is het tijd om ideeën te aarden en te laten ontkiemen.

Nieuwsbrief #11

2009-03-23T16:46:00.000+01:00

Beste allemaal,

Hoe gaat het met jullie?
Een verslagje van afgelopen week:

Maandag en dinsdag in Ecole Sainte Marie weer verder gegaan met de toetsperiode van computerles. Woensdag heb ik me bezig gehouden met het selecteren van de biebboeken. Sinds de aankomst van de boeken (half februari) hebben ze al die tijd in de doos gezeten, wachtend op een plaats om in bewaard te worden. Dus k heb alle boeken geregistreerd en ze grofweg op moeilijkheid in groepen verdeeld. Dan kan ik deze week gekleurde stickers (of iets dergelijks?) kopen om de boeken van de verschillende niveaus mee te markeren en dan kunnen ze de kast in. Na de vakantie, die deze vrijdag begint en 2 weken duurt, ga ik met de klassen een soort leesprogramma beginnen waarbij het de bedoeling is dat elke klas op een vaste ochtend een ‘leesuur’ heeft, zodat ze gaan beginnen met lekker leren lezen.

Donderdagochtend doe ik normaal gesproken sportles met een aantal klassen en daarna engelse les. Door de drukte heb ik de sportles van deze donderdag erbij gelaten omdat ik de tijd goed kon gebruiken om de engelse les voor te bereiden. Beter iets minder doen, maar goed.. dan meer, en minder optimaal.

Vrijdag in Ecole Maternelle Sainte Marie computerles met de kleuters. Dat had deze week een extra dimensie omdat we boxjes op de computer aangesloten hadden, waardoor we muziek konden luisteren en dansen natuurlijk. Het valt me trouwens op hoe snel kinderen van deze leeftijd leren..

Wat het werk op het land betreft; de hele tuin is omgeploegd dus zaterdag hebben we overal mais gezaaid. Zo leer ik beetje bij beetje hoe je een landje moet onderhouden ;) en ik kan er ook van genieten, tot de sisters verbazing haha. Je hebt van die momenten; bijvoorbeeld dat het eerste wat je gaat doen op zaterdag ochtendje je kleren wassen is. Je pakt je emmertje met water, zoekt een plekje (desgewenst in de zon , dan hoef je niet ver te zoeken) in de tuin of de veranda en je begint lekker te schrobben met een blok zeep. Hartstikke leuk en gezellig.

Het weekend wordt standaard gebruikt om iemand z’n haar te doen. Dus zaterdag is mn haar weer gevlochten, maar deze keer op zo’n manier dat het wel comfortabel is. De vorige keer was het heel mooi gedaan, heel veel kleine en dus strakke vlechtjes. Die vlechtjes zetten gebeurt niet bij de kapper, maar gewoon bij elkaar. Ongeveer elke vrouw kan je haar invlechten, dat is een noodzakelijkheid hier omdat de Afrikaanse vrouwen elk weekend of eens in de paar weken hun haar moeten bijwerken. Dat heeft er weer mee te maken dat het Afrikaanse haar van nature vrij snel in elkaar klit en als je het daarom probeert te kammen breekt het gauw af. Lang haar is in de meeste gevallen dus niet mogelijk, dus de meeste vrouwen zetten vlechtjes of doen (lang) nephaar over hun eigen haar.
Dan kun je zeggen: “Ashja”: wat zoveel betekent als ‘sterkte!’. Een kreet van medeleven die je vaak toegewenst krijgt als je bijv. je kleren aan het wassen bent of in de tuin aan het zwoegen bent.

En zo is alweer de laatste week voor de paasvakantie begonnen.
De groeten en tot gauw !

Nieuwsbrief #10

2009-03-16T17:54:00.000+01:00

Lieve allemaal,

Terwijl ik dit schrijf zit ik op de veranda voor het huis en het is te merken dat er een ander seizoen voor de deur staat; het regenseizoen gaat beginnen. Halverwege deze nieuwsbrief zal het om die reden gaan regenen. Tot op de dag van vandaag is het vooral het stof (la poussière) wat de dagen kleurt, de ogen en neusgaten vult.

Afgelopen week zijn we, de computerlerares en ik, begonnen met de toetsweek. Dat verliep voorspoedig. Er resteren nog een aantal klassen die we komende week zullen toetsen.
Donderdag bij Ecole Notre Dame in de ochtend gesport en daarna beleefd hoe de kinderen van de hoogste klas (klas 6) de toets van ‘huis-tuin-en-keuken’-les deden. De precieze naam van het vak weet ik niet maar voor deze toets konden de kinderen zelf kiezen wat ze deden. De meerderheid van de kinderen was op z’n eigen vuurtje een gerecht aan het koken. En een aantal jongens waren kleine krukjes aan het maken van lange bamboestengels. De juffrouw van die klas nodigde me uit om samen de kooksel te beoordelen. Ik kan je zeggen dat de gemiddelde student nog wat kan leren van deze basisschoolkinderen ;).

Een aantal ontwikkelingen:

- de bibliotheek van Ecole Sainte Marie moet nog steeds afgemaakt worden. Zodra de ramen van de ruimte beveiligd zijn kan de boekenkast z’n plek in nemen.
- met de printer en laminator die aangeschaft zijn met het sponsorgeld zijn we druk bezig om allerlei ‘educatieve kaarten’ te maken voor o.a. het peuterschooltje. We maken en plastificeren bijv. het hele alfabet met een woord en een plaatje erbij. Deze kunnen dan opgehangen worden in de klas, maar ook verkocht aan ouders die komen op de open dag van het schooltje. De opbrengst van die dag is een zeer welkome steun.

Niewsbrief #8 en #9

2009-03-09T16:44:00.003+01:00

Beste allemaal,

Zoals sommige trouwe lezers misschien wel opgemerkt hebben is er vorige week geen nieuwsbrief uitgebracht. Soms schiet de tijd er een beetje bij in tussen alle bezigheden door.
Vorige week waren er geen bijzonder noemenswaardige gebeurtenissen. Gewoon gewerkt op de scholen; ma/di/wo Ecole Sainte Marie waarbij we naar de volgende ‘sequence’ (toetsweek) aan het toewerken zijn. Die zal deze week plaatsvinden.
Donderdag was zoals gewoonlijk bij Ecole Notre Dame (de Franstalige school) en dat ging prima; ‘s ochtends sportles [voetbal & hardloopwedstrijdje] en ’s middags engelse les in class 5 [dictee]. Wat het dictee betreft schrok ik in eerste instantie best wel van het resultaat; bij een tiental kinderen kon ik werkelijk niet ontcijferen wat er op het blaadje stond. Soms schrijven de kinderen de woorden gewoon fonetisch op (“to share the dinner” wordt dan “tout chère de dineur”) , dat is nog te begrijpen omdat dat verband houdt met de klank. Maar van een aantal kinderen leek het er in de verste verte niet op.. Het is ook niet makkelijk voor de kids; op school spreken ze Frans, evt. thuis het plaatselijke dialect, de engelse lerares spreekt een fransachtig ‘pigeon’ engels. Dan is het niet echt makkelijk om de juiste klanken bij de juiste letters te herkennen. Bovendien heeft ongeveer 1 op de 3 kinderen een engels boek. Er valt veel te verbeteren in de engelse schrijfvaardigheid. Maar de weinige lestijd die ik heb met deze klas (1x per week) zal ik denk ik niet speciaal besteden aan de schrijfvaardigheid, voor hen is het in het dagelijkse leven belangrijker om engels te kunnen spreken dan schrijven.
Sinds de komst van de boeken van stichting Biblioneef zullen de kinderen in Ecole Sainte Marie met hun schrijfvaardigheid een zetje in de goede richting krijgen . Er is een kast in de maak, waar de boeken in geplaatst zullen worden. De kinderen kunnen de boeken dan tijdens schooltijd gebruiken; voor de leergrage kids die in de pauze willen lezen. En het lijkt mij wel een goed idee om misschien ook zoiets als ‘een leesuur’ in te schaffen, zodat de hele klas kan lezen - aangezien de kinderen de boeken niet mee naar huis kunnen nemen van school (want de vraag is dan óf ze terug komen, en in welke staat).

Na schooltijd bestaan m’n bezigheden uit computerles geven aan een aantal leraren van Sainte marie, indien mogelijk handballen (als het mee zit 1x in de week), bezoek brengen aan mensen en in de tuin werken (in heel de regio bereiden alle mensen hun landje voor op het zaaien van mais. Min of meer iedereen, of veel mensen in ieder geval, hebben allemaal hun stukje land waar ze mais, koffie, cacao, cassava, tomaten, bonen en bananen etc verbouwen. Vaak is het gewone salaris niet toereikend- of zeer onregelmatig zoals in het geval van de leraren van ecole notre dame bijvoorbeeld die dit schooljaar alleen nog maar de maanden sept en oktober hebben uitbetaald gekregen- , dus moet je wel een landje hebben om van te eten. ) Vanaf 15 maart gaat het regenseizoen langzaam maar zeker beginnen, dus overal zijn mensen aan het werk om hun landje in gereedheid te krijgen; onkruid omploegen met een (wat is het Nederlandse woord daarvoor?) houweel ? In het engels is het ‘hoe’.

Gisteren was het internationale vrouwendag. Dat werd hier uitbundig gevierd in het dorp; want dit is de dag waarop alle huisvrouwen het huis mogen verlaten en feest vieren. Veel vrouwen lopen in jurken van een stof met opdruk ‘internationale vrouwendag’ en er wordt net als op jeugddag gemarcheerd. Ik was de gelukkige persoon om daar niet bij aanwezig te zijn, in plaats daarvan ben ik de hele dag in het huisje van een collega geweest. Zij heeft me geleerd hoe ik het traditionele streekgerecht van haar geboorteplaats kan maken. Net als elke streek zn taal heeft, zo heeft ook elke streek zn gerecht. Zij komt uit het Engelstalige gedeelte van kameroen uit de omgeving van een stad genaamd Bamenda. Daar komen bijna al m’n collega’s van Sainte Marie vandaan. En het gerecht –genaamd Foufou corn- is heerlijk, het bestaat uit een spinazieachtige groente met tomaat en ui, vis en een soort pap gemaakt van maismeel. Met die collega ga ik in de tweewekendurende paasvakantie (eind maart) haar geboortedorp bezoeken.De hele middag hebben we al kokend doorgebracht dus van het hele feest heb ik niet veel meegekregen, al stel ik me erbij voor dat het zoiets is als jeugddag maar dan voor vrouwen ;) .

Tot gauw beste mensen.. de tijd vliegt en over een paar weken is het vakantie (2 weken lang) en daarna is het nog maar 2 weken voordat de ‘hollanders’ komen voor de masterclass. Eind april tot begin mei wordt er hier in een andere school vlakbij een week lang een masterclass gegeven, met als hoofdonderwerp sport. Voor meer info check www.bafangkids.org !

2009-02-23T17:37:00.002+01:00

Het is duidelijk wie er directe familie is van de vorige chef...

traditionele dans; de scheenbeschermers die ze om hebben maken geluid bij elke beweging, het zijn gedroogde zaden

NIEUWSBRIEF #7

2009-02-23T17:31:00.000+01:00

Hallo Allemaal,

Vanaf afgelopen maandag was de school weer een beetje op orde na het Fête de la Jeunesse van vorige week… De gewone roosters gingen weer in en er wordt weer hard gewerkt!
Doordat de lerares van klas 4b afwezig was ma/di/wo heb ik voor die dagen haar klas onder mijn hoede genomen, in samenwerking met de lerares van klas 4a.
Maandag ging dat goed; ik begon met engelse les (leesvaardigheid), daarna hadden de kids computerles, Frans (door de franse lerares), daarna Health Education (met deze keer; hoe zorg je voor je handen/nagels) en tot slot Citizenship (Maatschappijleer dus: het ging over hoe je vrede in huis en vrede op school kan bewaren/krijgen). Zeker die laatste les was leuk om te doen omdat het een soort discussie was met de klas; ik stelde een vraag en stapje voor stapje kwamen we samen tot het antwoord. We hadden het over onderwerpen zoals elkaar respecteren; dat zowel de leerlingen de leraren/directrice moeten respecteren en andersom ook. En wat je wel en niet moet doen thuis om vrede te bewaren in huis..

Dinsdag hadden we wiskunde gedaan; vermenigvuldiging van breuken. En het viel me vooral op de ze geen van allen de tafels van vermenigvuldiging kennen. Ze spieken dan achterop hun schrift, waar de tafels gedrukt staan. Het antwoord op een simpele vermenigvuldiging als 5x8 was zodoende vrij ver te zoeken. Dat stuitte op nogal wat moeilijkheden, omdat de tafels toch wel een van de basale, zeer handige dingen zijn. Als het gewone vermenigvuldigen al niet lekker zit, dan is vermenigvuldiging van breuken nog weer wat moeilijker. Dat was niet makkelijk voor ze. Daarna deden we engels (wat voor geluiden maken verschillende dieren), maar ze wilden niet echt luisteren. De hele tijd ‘Madam, madam, this boy stealed my pen’, ‘Madam madam, hij heeft me geslagen’, kinderen die van plek wisselen.. iets te veel chaos en herrie, wat het tot een nogal vermoeiende dag maakte. Stof tot nadenken en weer wat om van te leren.

Dus woensdag had ik me voorgenomen om het een beetje anders aan te pakken, want zo’n dag als die dinsdag zuigt energie van je. Ik kwam nauwelijks aan lesgeven toe.. wat maakt dat je niet echt constructief bezig bent en dat geeft geen voldoening. Je wilt ze tenslotte wat leren!
Ik begon met engelse les, daarna gaf m’n collega van klas 4a geschiedenis (ging over migratie) en tot slot leerde ik ze nog een liedje. Het was de hele dag muisstil en ze waren heel braaf (al zitten er uiteraard in elke klas een paar ondeugden, die zo nu en dan van zich moeten laten horen). Het verschil tussen de dinsdag en de woensdag zat m in het feit dat ik er dinsdag een paar van katoen heb gegeven. Geloof me dat ik er geen voorstander van ben, maar het is een feit dat de ‘corrigerende tik’ hier vaker wordt toegepast dan bij ons. Dus ze zijn daar aan gewend, al probeer ik wel om andere manieren te vinden om ze te straffen (en goed gedrag belonen bijv.). Je merkt aan de kinderen dat ze in het algemeen iets schuwer zijn in de klas, op een bepaalde manier. Het is namelijk niet zo dat ze niet brutaal zijn (want dat kunnen ze zeker zijn), maar eigen inbreng/creativiteit vraagt moed op een andere manier. Toen ik ze dinsdagmiddag vroeg om een tekening te maken, begonnen ze bijna allemaal met het overtekenen van plaatjes uit hun boek. Ik denk vooral omdat ze het graag ‘goed’ willen doen en misschien omdat ze bang zijn dat de lerares hun eigen inbreng niet waardeert, straft.

Donderdag zou ik normaal gesproken naar Ecole Notre Dame gaan, maar die was afgelopen donderdag niet open omdat de leraren een seminar hadden. Deze week was ik donderdag dus ook in Ecole Saint Marie. Niet meer in klas 4b, want de lerares was weer terug, maar bij computerles. Samen met de computerlerares hebben we besloten om vanaf deze week een andere aanpak te beginnen. Het was nadat ik zag hoe klas 6 de toetsperiode doorkwam dat ik grondig begon na te denken over waar je met zo’n klas kan (her)beginnen zodat ze het wel gaan begrijpen. Vanaf deze week ga ik ‘s ochtends met de hoogste klassen (4, 5 en 6) eerst een beetje herhaling doen van theorie, zodat ze ‘s middags in de praktijkles een beetje beter weten waar ze mee bezig zijn. Dus steeds een beetje herhalen, want het is niet makkelijk voor een kind om die ene minuut die je kan werken op de computer (40 kinderen 2 computers, 2 lessen in de week), een beetje vooruitgang te boeken. In ieder geval klas 6 zou aan het eind van dit jaar moeten weten hoe-en-wat op de computer. Dat is het streven. Wat computerles betreft ben ik sinds deze week ook begonnen met naschoolse computerlessen voor de leraren, mijn collega’s van Ecole Sainte Marie.

Vrijdag ben ik normaal gesproken in Ecole Materenelle Sainte Marie voor het geven van computerles, maar dat ging niet door omdat alle leraren van Ecole Sainte Marie een seminar hadden. Die werd gegeven door de vice-president van de teachers-training-school van Bafang (dus de plaatselijke lerarenopleiding). Ik kan wel zeggen dat hij een zeer inspirerende seminar gegeven heeft. Het begon ’s ochtends om 8 uur en t ging aan een stuk door tot 18 uur. En er was geen moment dat mij niet boeide. Het ging o.a. over de verantwoordelijkheid die je hebt als leraar en nog meer interessante dingen. Het was vooral een moreel opbouwende cursus, wat niet zozeer op de technische kant van het vak gericht was. Al gaan die twee zeker hand in hand, want een verantwoordelijke leraar moet op tijd z’n spullen afhebben en moet ook op tijd op school komen.

De dagelijkse gang van zaken in Ecole Sainte Marie is dat elke leraar dagelijks z’n Lesson Note’s moet laten aftekenen; dus je lesvoorbereiding. In de praktijk heb ik dat niemand nog zien doen sinds dat ik er ben. Veelal geeft een leraar gewoon les in het vak wat hem/haar uit komt. Dat hoeft niet persé slecht te zijn; als je gedreven en toegewijde leraren hebt. Voor die mensen geeft het een bepaalde vrijheid om zelf een mooi programma te maken. Maar er zijn er ook bij die die het onder die vrijheid er een beetje bij laten hangen.
Leraren zijn is hier een beroep wat je niet alleen kiest uit passionele overwegingen. Het is ook een vak wat eerder noodzakelijkerwijs gekozen wordt i.v.m. het feit dat het een bron van inkomsten is. In een land met veel werkeloosheid is het een makkelijk bereikbaar beroep voor degenen die een middelbareschooldiploma hebben van het hoogste niveau. Je hóéft behalve dat diploma namelijk geen lerarenopleiding te volgen.

Voor die leraren die voor het vak gekozen hebben, maar die eigenlijk misschien liever iets anders willen doen, is het ook verleidelijk om het er een beetje bij te laten hangen. En deze meneer van de teachers-training college wees hen daarop. Ook had hij het over dingen zoals; kadootjes aannemen van ouders van kinderen, en dan de cijfers een beetje ophogen. Dat dat niet de manier is om het te doen, omdat je jezelf en iedereen daarmee voorliegt. Het kind is daar niet bij gebaat. Ook behandelde hij het onderwerp ‘straffen’ : dat slaan in de klas verboden is en dat het risicovol kan zijn (stel dat je een oog raakt). En dat het ook niet goed is voor het kind; het maakt ze angstig.

In de nursery school leren de kinderen deze manier van ‘luisteren’ met de zweep. Kindjes van ‘prenursery’ (de creche, 3 jarigen) en van nursery 1 (4jarigen) zijn heel braaf en ze luisteren goed. Voor hen is de hele wereld nog nieuw en indrukwekkend. Dus daar wordt de zweep niet vaak gehanteerd. Maar voor de kindjes van nursery 2 (5jarigen) is de wereld al een stuk bekender, en ze gaan op zoek naar de grenzen daarvan. Met tot gevolg dat er heel wat afgemept wordt daar door de juffrouw. Je kan dan boze gezichten opzetten, je stem verheffen, hoog en laag springen.. maar als ze gewend zijn om getemd te worden met een pak slaag, zullen ze zich niet laten temmen door de andere methoden. Dus als de nursery school zou beginnen met een andere aanpak, krijg je al een hele andere beginsituatie –dat ze werkelijk leren luisteren.

Hoe ik het ervaar is dat de kinderen in veel gevallen ondermaats presteren, ze zouden veel beter kunnen. Ze kunnen zelfs in de hoogste klassen, maar ook volwassenen (zoals de sisters), niet goed lezen, schrijven en (hoofd)rekenen. De kinderen zijn niet gewend om ‘eigen inbreng’ te geven in de klas. Er is ook een verschil tussen ‘de manier kennen waarop je iets moet doen’ en ‘begrijpen’. Veel kinderen begrijpen het niet echt.
Het scheelt als je een kind zegt: “Doe dit” en je dreigt erbij met je zweep.
Of “Zie je dat daar? Kun je dat ook doen?Laat zien”.

Dus, ik wil eigenlijk niet de zweep hanteren omdat het niet goed is. Maar sinds dat de kinderen deze manier van straffen gewend zijn zal ik het wellicht minimaal moeten gebruiken. Daarnaast zal ik het waar mogelijk op andere manieren oplossen door ze op andere manieren aan te spreken op hun (wan)gedrag. Het is bijv. niet goed om gewoon op de kinderen erop los beginnen te slaan wanneer ze praten. Ik denk dat t dan misschien goed is om ze te vragen; waarom praat je door de les heen? Je stoort mij en de anderen. Of om een kind dat druk is na de les bij me te roepen en het daar dan over te hebben.. zoiets. Dat het kind tot verantwoording geroepen wordt, i.p.v. dat het een soort spel is van ‘de leraar uitdagen’ en dan een pak slaag krijgen en that’s it.
Het is een beetje zoeken en aanvoelen naar de juiste manier die het beste is voor de Bafangkids!

Zondag was ik naar een afscheidsfeest geweest van een chef in een nabijgelegen dorp. Het zit namelijk zo dat een van de leden van AJA getrouwd is met de dochter van de vorige chef. Die chef is dus overleden, en zondag werd zijn opvolger gekozen uit alle zoons. Het kwam er op neer dat alle zoons en dochters en kleindochters in een soort parade rondliepen, uiteraard met muziek en al. En dan kwam het moment suprème, dat de notabelen van de chef de nieuwe chef uitkozen. Het hele dorp wachtte in spanning af wie of wie er gekozen zou worden. Ineens vlogen de notabelen op iemand af en al spartelend werd die gene afgevoerd. Er was geen ontkomen meer aan voor die gast. En dat was de ceremonie.
Aldaar heb ik ook nog een paar lotgenoot blanke vrijwilligers ontmoet, voor het eerst dat ik er een paar tegen het lijf loop sinds dat ik er ben. Een Amerikaanse jongen (werkt in een bank) en twee Duitse meiden (de ene werkte ook op een school (secundair) en de andere deed iets met aids voorlichting). Was wel even leuk om wat ervaringen uit te wisselen. Zij bleven overigens allemaal veel langer, de jongen zou voor 2 jaar blijven (had er al 1 jaar op zitten) en de meiden allebei 1 jaar. Dus wat dat betreft is mijn verblijf hier een peuleschil (ben nu al bijna op de helft van mn verblijf) !

Het beste en tot gauw ;)

Nieuwsbrief # 6

2009-02-15T16:34:00.001+01:00

Beste Lezer,

Deze week was het jeugdweek; fête de la jeunesse. De langverwachte dag 11 februari was eindelijk daar. Maandag en dinsdagochtend werd er op school 2 uur geoefend voor het marcheren, dus die dagen was de school al rondom 10 uur uit.
Maandagmiddag heb ik op een bijeenkomst van de (6) leraressen van Ecole Maternelle Sainte Marie een hoop spullen gegeven; waaronder de zak met knuffels, knutselmateriaal zoals allerlei papier, potloodjes, scharen, kwasten, verf en ook een aantal houten puzzels. Al met al een paar dozen vol! Ze waren er heel blij mee.
Het peuterschooltje heeft 4 klassen; Prematernelle met de allerallerjongsten van een jaar of 3
klas 1A en 1B
klas 2

Wat ze bijvoorbeeld met die scharen (zon 45 stuks) kunnen doen is ze ergens in een kast leggen en zodra een van die klassen ze nodig heeft kunnen ze gebruikt worden en daarna weer teruggelegd. Ik ben benieuwd hoe ze dat verder zullen aanpakken; hoe en waar ze de spullen zullen neerleggen (momenteel hebben ze niet zoiets als een magazijn). Maargoed ik ben hier nog voor een tijdje dus we zullen zien hoe dat z’n plekje krijgt in die school.

Dinsdagmiddag ging ik naar 4 meiden die hier in een ‘internaat’ wonen. Ze wonen op een heuvel 5 minuten lopen hiervandaan bij het ‘tweelingzusje’ van de community waar ik bij zit. Dus ik woon hier met 3 sisters en dan is er op die heuvel ook nog een dergelijk huis waar ook nog 3 sisters wonen. Behalve die 3 sisters wonen daar dus ook nog 4 meiden uit Douala die hier in Bafang naar school gaan. Zij gingen m’n haar doen voor 11 februari; ze hebben heeeel veel kleine vlechtjes gemaakt, waar ze drie uur over gedaan hebben.

Woensdag 11 februari; om half 8 stonden de kindjes die geselecteerd waren voor de majorette en de fanfare voor de deur. Ze kleedden zich om en daarna werd er nog even een generale repetitie gedaan op een groot plein vlakbij. Het schoolbusje reed ondertussen af en aan om de kindjes van school naar het centrum te brengen. Het hele gebeuren vond plaats op de hoofdstraat van bafang die voor deze gelegenheid gedeeltelijk afgesloten was. Alle scholen (peuter/primair/secundair/lerarenopleiding) van Bafang en omstreken kwamen dus bijeen op 1 plein en daarvandaan werd er om de beurt gemarcheerd per school. Op een soort tribune onder een afdakje langs de kant van de weg zaten de juryleden die elke school beoordeelde. En daaromheen langs de kant van de weg een drukte van heel veel mensen en heel veel verkopers; jongemannen met karren vol snoep, koekjes en limonade..
Aangezien ik op vrijdag lesgeef bij het peuterschooltje (ecole maternelle sainte marie bilingue), marcheerde ik met hun mee en daarna ook nog bij de bijbehorende baisschool (ecole primaire sainte marie bilingue). De wekenlange inspanning die geleverd is binnen 5 minuten weer tenietgedaan. Het marcheren is enkele honderden meters, waarvan het moment supreme natuurlijk het passeren van de jury is. Na het marcheren bleven wij, de leraren van ecole saint mary, wachten en wachten en wachten. Want het schoolbusje (zegmaar 10 persoons - waar 20 kindjes in passen) zou eerst alle kindjes en de muziekinstrumenten weer naar school brengen voordat wij naar het restaurantje gebracht zouden worden. Gezien de mensenmassa waardoor het busje zich moest manouvreren duurde dat wel een paar uur. Die tijd gebruikten we met het maken van foto’s, iedereen zag er netjes uit met de haartjes gedaan en allemaal in een mooie outfit (speciaal gemaakt voor deze gelegenheid).

Toen het busje ons naar het restaurantje kon brengen hoorden we van iemand dat we –Ecole Saint Mary- gewonnen hebben! Dus zowel het peuterschooltje als de basisschool had de eerste prijs behaald. Het weken lange oefenen heeft zn vruchten afgeworpen. En dat verbaasde me overigens niet omdat ecole saint mary als enige een schoolfanfare had en de kindjes liepen gewoon zeer goed. De school waar ik op donderdag altijd heen ga, ecole notre dame, begon geloof ik pas een week van te voren met oefenen.
Goed toen gingen we dus wat eten en daarna dansen! Niet tot diep in de nacht hoor, want van de sisters moest ik 18.00 uur weer thuis zijn. Wat op zich ook wel weer lang genoeg was: lang genoeg om me prima vermaakt te hebben.

Dat was het nieuws tot zo ver…. Ciaoo

2009-02-15T16:23:00.004+01:00

de majorette en de fanfare lopen sochtends door de tuin van de 'missie'

2009-02-15T15:46:00.002+01:00

de majorette en de fanfare van ecole saint marie, wachtend op het plein voordat het marcheren begint

een andere school die marcheert met links achter dat gebouwtje met de jury

mn collegas van sainte marie en ik (links van de blauwe is de directrice sista victorine)

links een andere school, een collega, en in t blauw kindjes van ecole saint marie

2009-02-15T15:21:00.003+01:00

ik en 3 collegas waarvan de middelste; sister victorine (de directrice van ecole saint marie) een van mn huisgenoten is.

Mn zusje Avine met een machete

mn zusje Breda

2009-02-09T16:40:00.001+01:00

De chef van Bafang spreekt zn gasten toe

Hoe het er uit ziet nadat je door de poort bent gekomen (zie foto onder)

2009-02-09T16:23:00.002+01:00

Lekker dansen; check de mensen op de achtergrond met de instrumenten

2009-02-09T15:30:00.002+01:00

De kindjes staat in rijen om een liedje te zingen, links van mij een aantal leden van AJA

Dat gebeurt er als een groep kinderen tegelijk op de foto wil :D

Kindjes op het schoolplein (op de achtergrond de school) van Ecole Saint Marie (dus tijdens de 2e ceremonie)

De ingangspoort van de chefferie van bafang

2009-02-09T15:18:00.001+01:00

prins en prinsesje

schoolbord in t peuterschooltje

De buitenkant v h peuterschooltje zoals je ziet met mooie ramen en veranda (voor fotos voor zie een van de eerste blogberichten)

Na de verbouwing

Het peuterschooltje voor de verbouwing

Nieuwsbrief # 5

2009-02-09T15:16:00.000+01:00

Beste Allemaal,

Daar istie weer, de nieuwsbrief van de week. En wel een week die ik gelukkig in gezondheid heb doorgebracht! Maandag, dinsdag woensdag was ik zoals gewoonlijk bij Ecole Saint Marie en zoals jullie weten is het nog geen 11 februari, dus dat betekent dat de march-practice nog altijd in volle gang is. Elke ochtend en middag marcheren, dansen en muziek. Daarbovenop komt nog dat het deze week ‘bilingualism week’ was in heel het land. Zoals jullie weten is kameroen door het koloniale verleden verdeeld in een engels- en franstalige gebieden en deze week werd dat gevierd. Bi-lingualism-week (2 talenweek) is een beetje zacht uitgedrukt want eigenlijk spreken ze hier zowiezo minimaal 2 talen; het lokale traditionele taaltje wat verschilt per dorp (de Bafangse taal heet fefe) en daarnaast Frans en/of in bepaalde gebieden Engels. In heel kameroen bestaan er zon 200 verschillende talen..

Behalve het oefenen voor 11 februari (Youth day- in het kader van Youth Week) werd er deze week ook geoefend voor een sporttoernooitje; handbal voor de meisjes en voetbal voor de jongens van de hoogste klassen. Daar kwamen de meegebrachte voet- en handballen goed van pas! Woensdagmiddag zou een andere school uit de omgeving tegen ons een partijtje spelen maar ze kwamen, zoals vorige week, helaas niet opdagen. Behalve bij Ecole Saint Marie was ik maandag- en dinsdagmiddag ook bij Ecole Notre dame (franstalig onderwijs) omdat ik nog wat afspraken zou maken met de juffrouw Engels. Zodoende heb ik met haar besloten dat ik vanaf nu op de donderdagmiddag klas 5 onder mijn hoede neem (de donderdagochtend doe ik sportles).

Donderdag staat normaal gezien dus Ecole Notre Dame op het programma maar deze donderdag stonden er andere belangrijke zaken op het programma; de officiële heropening van Ecole Maternelle St. Thaddee de Ndokovi. Dat peuterschooltje is namelijk gedurende de maanden december en januari gerenoveerd; o.a. muren geschilderd, nieuwe ramen, veranda’tje aangelegd en een nieuw dak. Dit alles heeft plaats kunnen vinden dankzij Stichting Bafang Kids Steun i.s.m. de kameroenese partnerorganisatie AJA (Association Jeunesse Avenir).
Het programma zag er als volgt uit: Dankwoord van de voorzitter van de ouderkring van de school, dankwoord van de directrice van de school, dankwoord van de inspecteur, slotwoord van de voorzitter van AJA. Ik kan wel zeggen dat alle betrokkenen zeer te spreken waren over het werk van AJA en z’n president. Iedereen wenste hem een zeer lang en gezond leven en waren zeer dankbaar voor de kleine, maar grote verandering. Ze wensten dat AJA op nog meer scholen zoals deze goede werken zal kunnen doen. Toen de president van AJA aan het woord kwam gaf hij terecht aan dat het niet alleen AJA is die het werk verricht heeft, maar dat het voornamelijk Stichting Bafang Kids Steun is die deze verandering op touw heeft gezet. Al met al zag het schooltje er goed uit en waren de betrokkenen zeer tevreden. Als de school er goed voor zorgt kunnen ze er denk ik nog lang plezier van hebben. Het lintje werd doorgeknipt en daarna werd er volgens de kameroense gewoonte wat lekkers gegeten.
Op naar de volgende bijeenkomst! Want er stond ook nog op het programma:
De officiële levering van een aantal dozen met Engelstalige boeken (geschonken door boekenstichting Biblioneef als ik me niet vergis?) bij Ecole Saint Marie (de school die dus eigenlijk mn thuisbasis is voor maandag dinsdag woensdag).

Daar ondergingen we een dergelijk ontvangst als bij het peuterschooltje; kindjes zingen een liedje, dankwoord van de betrokkenen en wat lekkers eten. De directrice (Sister Victorine) was heel blij met de boeken. Nu is het de taak om een lokaaltje in te richten als bibliotheek, zodat de kindjes lekker kunnen lezen. Dat gaat ze zeker veel goeds doen, want qua schrijfvaardigheid kan er zeker nog het een en ’t ander verbeterd worden (deze week had ik een schriftelijke toets computerles nagekeken van de hoogste klas, klas 6. En het viel me op dat de spelling me nogal fonetisch aandeed. Ik moest me vaak proberen in te beelden wat het woord zou kunnen zijn dat klinkt als het woord op het blaadje).

Vrijdag was het DE dag van het bilinguisme, maar gezien het feit dat het peuterschooltje niet aan de festiviteiten in het dorp meedeed had ik gewoon les. Dus computerles aan de peuters. Wat ik ze tot nu toe geleerd heb; de 4 onderdelen van de pc (muis, keyboard, processor en het scherm). Als ik iets aanwijs en ik vraag welk onderdeel het is kunnen ze het in koor roepen. Daarnaast kunnen ze de muis al aardig vasthouden en in klas 1 en 2 kunnen ze de muis ook al goed bewegen en enkelen kunnen zelfs al wat tekenen in paint. Om de muis goed te bewegen heb ik de volgende oefening met ze gedaan; ik teken in paint een tomaat en een banaan en dan komen 1 voor 1 de kinderen en dan zeg ik; touche la tomate (en dan gaan ze met de muis naar de tomaat) en touche la banane (en dan gaan ze met de muis naar de banaan). Dat is al heel wat voor deze kleine koters. Voor hun was het zowiezo al een hele ontdekking dat als je de muis beweegt dat er een klein wit peiltje op het scherm is die ook beweegt… fascinerend. Die middag na school kwam er iemand op bezoek, waardoor ik er niet aan toe kwam om nog naar de festiviteiten in het dorp te gaan kijken (zingen en dansen).

Gisterenmorgen, zaterdag, ging ik samen met een drietal leden van AJA en Joel naar een feest bij de Chefferie van Bafang. Dat is ook nog weer een heel verhaal.. wat is een chefferie? Elk dorp heeft z’n chef, dat is zegmaar de traditionele koning van een gebied. Daarnaast heb je ook gewoon ‘het gemeentehuis’ maar voor bepaalde zaken moet je gewoon naar de chef en niet naar het gemeentehuis. Er was dus een feest om het nieuwe jaar 2009 goed te beginnen. Een chef heeft trouwens een 15tal notabelen om zich heen, dat zijn zegmaar zijn ministers. De baan van minister wordt overgegeven van vader op zoon, net zoals de verkiezing van de chef van vader op zoon is. Soms zijn het redelijk normale families; dus een chef met zegmaar 2 vrouwen. Maar je hebt ook chefs die gerust 60 vrouwen hebben en een 100tal kinderen. Wanneer de chef dan overlijdt wordt uit die 100 kinderen de troonopvolger gekozen.
Het feest vond plaats bij de chefferie. Dat ging als volgt. Een twintig tal vrouwen waren aan het zingen en verwelkomden iedereen. Daarna werd om geroepen; “mensen uit Douala” en dan gingen alle genodigden die uit Douala kwamen dansend naar binnen (binnen was de chef) met een groot cadeau. Dat waren niet echt veel mensen, ik denk dat er in totaal misschien 50 mensen uitgenodigd waren. Ik ging niet naar binnen bij de chef omdat ik niet uitgenodigd was (en ook omdat ze niet omriepen; mensen uit barendrecht ha ;) ), maar de leden van AJA waren uitgenodigd dus vandaar dat ik er wel bij aanwezig kon zijn. Toen alle genodigden hun cadeaus hadden gegeven gingen we naar een binnenplaats van de chefferie. Daar sprak de chef ons toe. Niet dat ik er iets van verstond (hij sprak in de taal van Bafang, Fefe) maar achteraf begreep ik dat hij ons het beste wenste voor het nieuwe jaar en nog een aantal wijze lessen. Daarna dansten de vrouwen in een kring bij de uitgang, begeleid door drums en andere muziekinstrumenten. Uiteraard ontkwam ik er niet aan om ook even een afscheidsdansje te doen.

Op naar nog meer cultuur.. zaterdag is zoals gewoonlijk ‘begrafenis/afscheidsfeest-dag’ dus er was die middag ook nog een funeraille vlakbij het huis hier; iemand die de leden van AJA ook kenden. Dus na het feest bij de chef gingen we met de andere naaste vrienden van de overledene eten en drinken. Uiteraard heb ik me verder niet ingelaten met verdachte groenten om geen verdere gezondheidsrisico’s te lopen, zoals bij de vorige funeraille die ik bijwoonde.

Vandaag, zondag, was een rustige dag. Beetje kleding wassen (nee ze hebben geen wasmachine) en….. rampapampapam: de spullen van de boot zijn gearriveerd (in al z’n compleetheid overigens)!!! Dus die spulletjes heb ik uit zitten zoeken. Beetje gekeken wat waar het beste tot z’n recht zou komen, op welke school. En verder beetje voorbereid voor de komende week.

Het ga jullie goed! Hou je taai daarzo in de sneeuw en verwarm je handen maar aan deze nieuwsbrief uit Kameroen..

Nieuwsbrief # 4

2009-01-31T13:11:00.002+01:00

Bonjour!

De vorige nieuwsbrief heeft even op zich laten wachten, dat kwam door een falende internetverbinding maar hij is er alsnog.

Deze week is er niet zo veel gebeurd als in de andere weken. Het zat namelijk zo dat ik de hele week ziek thuis ben gebleven. Waarschijnlijk doordat ik iets verkeerds gegeten heb op dat afscheidsfeest (of de paar termieten die ik zondagmorgen op heb). Sinds zondagnacht weigerde mn lichaam daarom om elke vorm van voedsel te accepteren en heb ik daardoor deze week vooral in mn bed doorgebracht en een beetje keuvelend in en om het huis. Je begrijpt dat dat niet echt spectaculaire fotos of verhalen oplevert om op de blog de plaatsen. Dus voor vandaag hou ik het kort: heel veel groetjes aan iedereen, ik denk aan jullie en ik wil jullie trouwens ook nog bedanken voor de vele reacties en mailtjes! Heel leuk om te lezen hoe het leven er thuis aan toe gaat.

Nieuwsbrief # 3

2009-01-31T12:50:00.006+01:00

Beste lezer, (24 januari 2009)

Terwijl ik dit tiep zit ik fris en fruitig gedoucht op mn bed, na een lange warme klamme, gezellig krappe reis (= hoeveel mensen passen erin één auto/busje zodat de deur net dicht kan). Sinds gisteren avondwas ik namelijk in een plaatsje vrij ver van hier omdat de sisters uitgenodigd waren voor een begrafenis. Nouja begrafenis.. de personen(de ouders van een kennis van de sisters) zijn een paar jaar terug al begraven, dus dit kan je eerder een soort afscheidsfeest noemen.

Gisterenavond arriveerde ik dus in het plaatsje, genaamd Njombe, dat nietsvermoedend verscholen ligt tussen de uitgestrekte bananen en papayaplantages. Het is een plaatsje met voornamelijk kleine hutjemutje-aan-elkaar gebouwde houtenplanken huisjes. Het huis van onze gastfamilie was gelegen aan een 'hoofdstraat' wat wil zeggen..een weg van 3 meter breed ongeveer, niet geasfalteerd maar gewoon met gruis waarlangs je net zo klein als de huisjes restaurantjes hebt (ik ben in zon restaurantje geweest en het bestond uit een houten hutje met een oppvl. van 2x2 meter met een tafeltje waar mn knieën boven uitstaken en wat lage bankjes. Het eten was fenomenaal; ik at rijst meteen soort pindasaus met lekker veel hete peper en een mootje vis),'belhokjes', een miniapotheekje en van dat soort kleine toko's.

Toen ik aankwam in het huis van onze gastvrouw, sister Clementine, was het een drukte; een tiental kinderen in en rond het huis, oma's in eenpaar stoelen op de veranda en nog heel wat andere familieleden, het huisje van de gastfamilie doorlopend kom ik in de 'achtertuin' (niet echt een tuin maar gewoon een open plek achter het huis waar je een vuurtje kan stoken om te koken) waar een tiental vrouwen het eten voorde volgende dag (de begrafenis) zitten te bereiden.
Ik was daar trouwens al de avond voor het feest omdat we geen vervoervoor ons allemaal zouden hebben als we zaterdagochtend zouden gaan. Ik kon meerijden met de gastvrouw des huizes die die dag toch langsBafang kwam.
Een tiental meter bij het huis vandaan, aan het eind van de straat was het ziekenhuis. Op een open plein/tuintje daarvoor zou de volgende dag, vandaag dus, het feest plaats vinden. Er stond een grote tent met tafels gedekt voor een paar honderd man. Die avond hielpen sister victorine en ik met de voorbereidingen voor het feestmaal in de achter 'tuin' van het ziekenhuis (behalve die 10 vrouwen in de tuin van het huis zaten hier dus ook nog een stuk of 10 vrouwen te koken). Er moest o.a. een paar honderd vissen gescrubd en schoongemaakt worden,bakbanaan gesneden, uien gesnipperd en knoflooktenen gepeld (dat wasmijn onderdeel.. en mn vingers ruiken er nog naar). En dat gebeurt niet in een flitsende keuken of met een snijplank, nee gewoon met een teil en een mes op schoot, zittend op een krukje. Enfin die vrouwenwaren al van donderdag bezig met de voorbereidingen en deze nacht werd er wederom hard doorgewerkt (voor echt 'grote' afscheidsfeesten schijnt dat de vrouwen al een week van te voren beginnen met prepareren). Tegen de tijd dat ik naar bed ging (23.00 uur ongeveer)kwamen ze net emmers met ingewand-achtige stukken vlees aansjouwen,goeie timing dus om het daar voor gezien te houden nietwaar. Wat dat betreft kan je hier in kameroen wel exotisch eten.. (wat ik op straat en langs de weg al gespot heb; sprinkhanen, ratten, varkenssnuiten en een tapir-achtig beestje).

Die nacht sliep ik in een kamertje in het ziekenhuis en het was er HEET. In Bafang is het lekker warm, met frisse berglucht, maar hierwas het midden in een broeikas. Dat is niet erg, alles heeft zo z'n charme. Net als vandaag.. ik zat met teveel mensen in een auto met een te hoge temperatuur. Tja dan kan je het jezelf heel moeilijk maken door je te gaan ergeren maar daar ga je op dat moment echt niet minder van zweten. Je legt je neer bij de situatie en geeft je gewoon overaan de stroom der dingen. Van dat soort momenten kan ik ook intens genieten.
De 'begrafenis' bestond uit een mis in de plaatselijke kerk (tot 13uur) en een 'afterparty' in de tuin van het ziekenhuis en in het gedeelte van de straat tussen het huis en het ziekenhuis: er werd uitgebreid gegeten en gedronken. Daarna, toen wij al weg gingen (ivm met de paar uur durende reis voor de boeg), werd er een beetje gedanstop traditionele (bongobongo muziek met djembes en andere trommels) en moderne muziek uit de boksen (lekker swingen). Ik denk dat het echtefeest nog op gang ging komen. Al was dit naar zeggen een klein feest,het is toch denk ik groter dan welke begrafenis bij ons; er worden veel mensen uitgenodigd en dit feest is ook echt een 'afscheidsfeest'van diegene(n), er is tijd en ruimte voor vreugde. Net als de geboorte is het afscheid ook een groots feest, een dankdag. Net als nu terwijl ik dit tiep, hoor ik van buiten, van ver uit het dorp (t nonnenhuis ligt iets hoger op de berg dan het centrum) mensen zingen op zn traditioneels;met drums erbij. Toen ik dat voor de eerste keer hoorde vroeg ik eenvan de sisters; wat voor feest is daar aan de gang? Dat was dus een afscheidsfeest.

Hoe het trouwens is om als blanke in een dorpje als Njombe (of eigenlijk waar dan ook) te arriveren; je wordt aangekeken, nagestaard,kindjes die roepen 'La Blanche!' 'La Blanche'! Eerst bekijken ze je natuurlijk een beetje apart aan omdat je voor hun nieuw en anders bent, maar zodra je terug lacht en zwaait of iets tegen ze zegt zijn ze helemaal blij en gaan ze hun vriendjes roepen en na enkele minuten staat er een groepje kinderen naar je te zwaaien. Ik ben dan de lokale bezienswaardigheid voor hun, haha. Vandaag werd ik door de kindjes vande straat de hele tijd Mary genoemd, omdat ik er uit zie als de Maria's in de kerk(blank). Donderdag ging ik met een sista inkopen doen op de markt en na de eerste aankoop heb ik een wijs besluit genomen om niet bij haar te blijven staan als zij iets gaat kopen, want voor een blanke verhogen ze de prijs fors (ook voor haar als ze zien dat ik bijhaar hoor). Zodoende liep ik een paar kraampjes verder te snuffelen terwijl zij de inkopen deed.

Voor de rest zijn de mensen heel gastvrij en ben ik al een aantal keren uitgenodigd om eens een keertje langs te komen. Zo was ik vorige week zondag uitgenodigd in het huis van de schoolbusschauffeur, zo'n driekwartier lopen vanaf hier. Zo zit je in de drukte van Bafang met stinkende motors en autos en veel mensen, en zo zit je midden in de rustige bushbush. Hij woont met zn vrouw en 5 kinderen en zn moeder in een huisje. Voor derest woont er nog meer familie op het land rondom.Die families samen zorgen voor een aantal stukken grond waarop ze ananassen, bananen, cacao en koffie verbouwen. Het land hier is echt heel vruchtbaar.. In het wild zie je veel eetbaars; overal groeien bananen en op de grond woekert zoete aardappel als onkruid (in mijnogen een ware delicatesse vergeleken met de gewone hollandscheaardappel ) en vast nog meer wat ik nog niet herkend heb.
De familie van de buschauffeur (genaamd Jean-Baptiste) heeft het echt niet breed.. met die hoeveelheid aan kinderen (al valt dat nog reuzemee voor afrikaanse begrippen) kunnen ze het schoolgeld en kleding enandere voedingsmiddelen zoals olie e.d. denk ik niet of nauwelijksbetalen. Hun inkomsten zijn het salaris van de buschauffeur (wat weerafhangt van de hoeveelheid geld die de ouders van de schoolkinderenkunnen betalen – ook leraren krijgen hierdoor soms laat, niet, ofminder betaald, wat weer resulteert in niet-naar-school-gaandeleraren) en de opbrengst van hun verkoop van groeten en fruit op marktdag. En zo zijn er nog meer families zoals deze. En ongetwijfeld ook die alleen van landbouw afhankelijk zijn (de mensen die verder van het dorp wonen) en daarnaast geen andere job hebben.. Een dag of dagen voor marktdag zie je ze al met hun opbrengst richting de bewoonde wereld lopen; met duwkarren, zakken of hele boomstammen op het hoofd.

Wat betreft de afgelopen schoolweek.. maandag heb ik gevoetbald metklas 2a en 2b van Ecole Saint Marie en donderdag met een aantal klassen van Ecole Notre Dame. Nou de pret was echt niet te houden.Toen ik 1 stap op het schoolplein zette was het gerucht al de hele school rond gegaan; Miss Bonnie heeft een bal bij zich! Bij EcoleNotre Dame waren ze helemaal door het dolle heen, en een klas van 40 kinderen die als een groep bijen om die bal heen zwermt en allemaalgieren ze het uit en als er gescoord is juichte iedereen van blijdschap, haha. Dat waren wel hele jonge kindjes hoor, dus die wetenook nog niet precies bij welk doel ze moeten scoren. Met de oudste klas van ecole N.D. ging ik estafette doen met als laatste moeilijkheidsgraad; hinkelen naar een springtouw, 3x springen en terug sprinten, dat leverde wel wat hilarische momenten op.

Voor derest zijn op Ecole S.M. de voorbereidingen voor 11 februari(jongerendag) in volle gang. Elke ochtend een uurtje (uurtje is deplanning) en middag (vanaf 1 uur tot t eind) wordt er geoefend voor de mars; oftewel er wordt gemarcheerd in rechte lijnen en dan zijn erdaarnaast verschillende disciplines waarin de school haar kwaliteit kan laten zien, waaronder: zang, traditionele en gewone dans. Dat is heel leuk omdat er dan de hele middag gedanst wordt in traditionelestijl met bijbehorende muziek; drums en een holle bamboe waarop met een stokje geslagen wordt, een soort grote bloemenvaas van metaalwaarop geslagen wordt met een stok met daarom heen schuimrubbergebonden; wat resulteert in een diepe bas toon. Hier weten ze wel raadmet dansen en muziek. Dat swingt de pan uit.
I.v.m. die voorbereidingen wordt er dus niet echt veel les gegeven.Deze week heb ik bij ecole s.m. dus sportles gedaan met 2 klassen,geholpen met informaticales en ik had een ochtend class 3, waarmee ik engelse les ging doen. Al met al is het lesgeven leuk en ik leer veel.De lerarenopleiding die de leraren hier volgen schijnt echt vrij pittig te zijn, fysiek ook: leraren hier moeten namelijk veel kunnen;niet alleen theorie dingen zoals rekenen en taal maar ook praktischedingen, want t is de realiteit dat er kinderen zijn die na school misschien geen baan kunnen krijgen (tis hier lastig een baan krijgen) of een opleiding en die dusafhankelijk zijn van hetgeen ze aan praktijkdingen geleerd hebben o.a.op school. De leraren moeten kunnen handwerken (zoals manden vlechten)en ook weten hoe het land te bewerken.

(vervolg getiept op zondag)
Ik vertelde je toch over de buschauffeur? Hij stond hier net op de stoep met een cadeau voor mij; gefrituurde termieten (mnjam!!!!?!?!)hahaha. En dat op de vroege morgen. Dat schijnt hier een ware delicatesse te zijn. Als je je ogen dicht doet smaakt het gewoon alschips, dus dat was zo erg nog niet om te proeven....

2009-01-31T12:21:00.002+01:00

Mn prachtige kamer, hij is nog mooier als hij opgeruimd is ;)

In mn afrikaanse feestjurk (speciaal gemaakt voor t afscheidsfeest. Alle genodigden komen dan in kleding van de stof die degene die het feest geeft kiest) naast een popo-tree (papaya)

meneertje koekepeertje poseert voor de foto

2009-01-31T12:08:00.003+01:00

Een zakje gefrituurde termieten... weer eens wat anders dan een zakje chips

zie je die grote boom? Dat is een baobab! gigantisch

Plaatselijke youths bij het landje van jean baptiste: op de grond een meisje die haar haar laat doen

2009-01-31T11:58:00.001+01:00

Een miniananasje in de groei

Jean baptiste en zn familie en hieronder zn huis, daarvoor zie je koffie die ligt de drogen in de zon

2009-01-31T11:37:00.003+01:00

Uitzicht over de vallei waarin Bafang ligt

Met sista Caroline en "de buschauffeur vd schoolkindjes"-Jean Baptiste op een ananasplantage van zn familie

2009-01-17T16:40:00.000+01:00

zie ook www.bafangkids.org voor wat foto's en een verslagje !

NIEUWSBRIEF #2

2009-01-17T16:35:00.001+01:00

Beste eskimo’s,

Er is weer nieuws uit het altijd warme kameroen! Zo lang als vorige week duurde zo snel vloog deze week voorbij.. Deze week voelde ik me niet echt top. Dat kwam doordat ik vorige week naar het internetcafé ging met zo’n jongen –Joël- en op de terugweg trakteerde hij mij op wat lokale vruchtjes; fruits noir. Die vruchtjes (en ook avocados, gegrilde maiskolven, stukken suikerrietstengel, bananen en gegrilde vis) kan je om de zoveel meter langs de straatkant kopen bij veelal vrouwen die daar zitten met een kleedje of een mandje . De vruchtjes blijken een soort Afrikaanse olijven te zijn. De volgende dag voelde ik me daardoor niet zo lekker en de nonnen waren daar niet zo verbaasd over omdat het eten van langs de weg (de rue centrale van Bafang) best vuil is; de hele dag komen daar uitlaatgassen, stof en andere ongewenste dingen overheen. De volgende dag gooit zo’n verkoopster er nog een scheut olie erbij, even roeren en het ziet er weer glanzend nieuw en vers uit. Dat wil niet zeggen dat je daar perse ziek van wordt want Joel heeft nergens last van; ’t is een kwestie van waar je mee opgegroeid bent en waar je maag aan gewend is denk ik. Dus maandag was ik thuisgebleven om nog een beetje bij te komen.

Dinsdagochtend heb ik weer geholpen met informaticalessen bij Ecole Saint Marie. En daarna ben ik bij Ecole Notre Dame langs geweest om te praten met de juffrouw van Engels; zodat ik met haar kan samenwerken. Zij is namelijk de maandag en dinsdag op de school en ik de donderdag. We hadden afgesproken dat ik dinsdagmiddag bij een les van haar aanwezig zou zijn om te zien hoe zij het aanpakt, welke onderwerpen ze behandeld heeft etc. Zodoende kwam ik om half 2 aan in klas 5 en de juf van engels was er nog niet. De kinderen waren allemaal blij om me te zien (ze herkende me natuurlijk van vorige week donderdag) en een paar kinderen begonnen spontaan het liedje te zingen dat ik ze vorige week geleerd had. Ik wilde niet nu beginnen met het liedje te herhalen omdat de juf van engels elk moment binnen kon komen, maar de juffrouw van de klas 5 zelf zei; begin maar joh. Nou goed ik dacht prima dan maak ik gewoon nog even de tijd vol totdat de juf er is. Zodoende waren de kinderen en ik druk aan het zingen toen de engelse juf binnen kwam. Toen het liedje klaar was zei ik tegen haar dat ze haar les kon beginnen. Tot m’n verbazing zei ze; ga nog maar even door hoor. Dus ik herhaalde met de kids de dingen die ik we vorige week besproken hadden en daarna gaf ik de juf ruim de mogelijkheid om haar les te starten, het was namelijk echt niet mijn bedoeling om haar lestijd te annexeren! Toen reageerde ze eigenlijk net zoals de meester van groep 5 van Ecole Saint Marie van vorige week; vorige week woensdag toen ik m’n eerste lesje engels ging geven:

Dat was toen een soort kennismakingslesje waarin ik met de klas (60 kinderen, de grootste klas van de school) een spelletje ging doen waarbij 1 leerling steeds voor de klas kwam om een woord uit te beelden, waarna de rest van de klas moest raden welk engels woord het was. Toen ik klaar was met dat spelletje, wilde ik de klas gewoon weer aan hem over laten zodat hij kon verder gaan met de lessen waar hij gebleven was. Maar om de een of andere reden hield hij zich daar een beetje afzijdig van. Toen haalde hij z’n engelse boek tevoorschijn en hij zei dat ze zijn gebleven waren bij de ‘personal pronounce’ in de vormen van ‘subject’ en ‘object’. En of ik dat kon/wilde uitleggen. Die termen waren voor mij allemaal nieuw dus ik maakte hem duidelijk dat hij toch echt de man was om dit uit te leggen aan de klas. Ik las het stukje tekst in het engelse boek en hij legde mij het ook op z’n gemak uit. Uiteindelijk heb ik die engelse les samen met hem afgemaakt. Daarna gingen we wiskunde doen en hij vroeg of ik het aan hun wilde uitleggen. De wiskunde zoals ze het hier doen is anders zoals ik het geleerd heb dus dat leek mij niet zo’n goed idee. Hij begon op z’n gemakje de stof aan mij uit te leggen (ondertussen keuvelden de kinderen gezellig voort) en hij zei: als je het niet weet roep je gewoon een kind voor de klas die het gaat uitleggen.

Deze juffrouw van engels van Ecole Notre Dame had een beetje zo’n zelfde houding. Ze vond het prima dat ik de les aan het geven was en ondertussen maakte zij ook wat aantekeningen van mijn les. Het overviel mij een beetje omdat ik me hier helemaal niet op voorbereid had. Mijn les bestond dus eigenlijk uit het herhalen van de vorige les en een pure improvisatie daaromheen om de les van vorige week een stapje vooruit te brengen. Ik heb de juf dus meerdere malen vrijuit de gelegenheid gegeven om haar les ‘verder op te pakken’, maar daar zag ze schijnbaar geen brood in. Na afloop van de les sprak ik met haar en ze zei dat ze het een leuke les vond en daarna vertelde ze dat ze zich in deze periode met de kinderen vooral richt op leesvaardigheid en hoe zij dat dan aanpakte.

Ook de andere leraren van de klassen die ik bezocht heb waren meer dan bereid hun lestijd aan mij af te staan, iedere keer dat ik vroeg of ze bezig waren of dat ik stoorde was het nooit een probleem. Ik denk dat mijn manier van lesgeven en de benadering naar de kinderen een beetje anders is (al is het voor mij ook vrij nieuw allemaal en ik doe gewoon wat mij goed lijkt) en dat zij daar ook weer van kunnen leren, net zoals ik van hun leer. Die vrouw van engelse les bijvoorbeeld spreekt niet echt goed engels in vergelijking met een juffrouw engels bij ons (maar eigenlijk ook in vergelijking met mij). Veel mensen vragen zich dan ook af hoe het kan dat ik zo goed engels ken terwijl ik ‘pas’ in groep 7 van de basisschool begonnen ben met engels. Ter vergelijking: de kinderen van de tweetalige peuterschool hier leren al ‘Good Morning, How are you?’(en overigens ook hele leuke Engelstalige liedjes). En ook zoals wij hier boom, roos, vis leren, zo leren deze 3,4,5-jarige kids ze ook nog eens in het engels! Ik denk dat het verschil ‘m een beetje zit in de intensiteit van de lessen. Ik heb dan zogezegd ‘maar’ vanaf groep 7 engelse les gehad, en daarna ‘niet eens’ op een tweetalige middelbare school gezeten.. maar de lessen bij ons zijn intensiever; zegmaar een grote kwantiteit aan kwaliteit.

Ik was vorige week bij een lerarenvergadering van Ecole Saint Marie en de directrice (sister Victorine bij wie ik in huis woon) sprak de leraren toe dat ze het niet zo tof vond dat sommige leraren alleen maar wiskunde en engels gaven, en de andere vakken lieten zitten. En dan is Ecole Saint Marie een van de best georganiseerde tweetalige scholen hier in de omgeving. (Er vindt elk jaar een verkiezing plaats van de beste school van de regio. Dat gebeurt altijd op de nationale feestdag ‘dag van de jeugd’, een dag met festiviteiten waaronder een ‘ mars’ van alle scholen en de leraren. Die zal dit jaar plaatsvinden op 11 februari.) Nog zo iets.. maandag scheen het een beetje chaos geweest te zijn op school omdat veel ouders geen schoolgeld willen of kunnen betalen voor hun kind. Dus deze maandag heeft de school de kinderen terug naar huis gestuurd om het geld te gaan halen. Met vele boze ouders tot gevolg. Als half januari nog maar weinig schoolgeld binnen is, is het heel simpel; als de ouders geen geld geven en de kinderen gaan naar school, wie betaalt dan het salaris van de leraren aan het einde van de maand?

Gisteren ben ik begonnen met het geven van sportlessen, en wel op Ecole Saint Marie met klas 1A en 1B (kindjes van een jaar of 6) dat was wel een hele leerzame ervaring omdat je met die kleintjes echt heel goed duidelijk moet maken wat je bedoelt (dus ook al leg je het uit in het engels omdat het een tweetalige school is, je kan het maar beter ook in het Frans uitleggen). Je ziet direct het resultaat als je dat niet goed doet. Ik probeerde ze, samen met de lerares, het spelletje ‘tikkertje’ uit te leggen. De juf scheen het spelletje ook niet te kennen. Uiteindelijk resulteerde het in een grote groep rondrennende kinderen die elkaar allemaal tikten. Ze hadden lol en ze bewogen, dat is ook wat waard. Daarna hebben ze hun eerste springtouwervaring opgedaan, wat eigenlijk nog een beetje te hoog gegrepen was. De volgende keer neem ik gewoon een bal mee, dan kunnen ze zeker weten helemaal los gaan.

Oja ik ben van de week ook nog naar het landje van de familie Foussom gegaan (Leopolds familie). Ik ging daar heen met een van Leo’s broers en Joel. Op de heen weg namen we een ‘moto’ dat zijn motoren die hier werkelijk o-ver-al zijn en voor een grijpstuiver brengen ze je ergens heen. Op dat landje groeit koffie, cacao, bananen, mango’s, palmen (voor palmolie) en nog allerlei soorten gewassen. Het is geen monocultuurplantage of een akker zoals je je die in Nederland voorstelt. Het is een stuk grond die op een heile steile helling gelegen is en alles heeft daardoor nog een beetje zn natuurlijke chaos. Tussen de bushbush hier en daar een bananenboom, dan weer een stukje met een twintigtal koffiestruiken, mangoboom hier, suikerriet daar. Er wordt niet met machines gewerkt, t is gewoon handwerk en de familie komt hier eens in de zoveel tijd heen om te oogsten en te onderhouden. Veel families hebben denk ik een dergelijk stuk grond omdat je bij elk huis wel de oogst kan zien liggen drogen. Op de grond voor het huis (of soms óp een huis met een plat dak) ligt dan op een vlak van bijv. 3x3 meter koffieboontjes, cacaobonen, palmnoten, en gewone bonen te drogen in de zon.

Tot de volgende keer, warme groeten en een dikke zoen voor iedereen !

2009-01-17T15:33:00.002+01:00

Dit is het landje landje van Leos familie waar ik heen ging met Joel en Leos broertje

Uitzicht vanuit mn slaapkamer

papayas !!! mnjam

2009-01-17T15:25:00.002+01:00

Hierboven de eettafel en de keuken bij de nonnen

Ecole Saint Marie Bilingue (tweetalig)

Uitzicht bij de nonnen als je naar links kijkt

Ecole Maternelle en het speelplaatsje (binnenkant)

Dit is de buitenkant van Ecole Maternelle (met de marktplaats op de voorgrond).

2009-01-17T15:08:00.003+01:00

Traditioneel eten (maar wel met een vork ipv met de handen) bij de familie Foussom thuis

Uitzicht als je vanuit de poort bij de nonnen naar rechts kijkt

Het zelfde plekje maar dan direct vanuit de poort naar rechts genomen. Op de voorgrond is een deel van het marktplein. Daar zitten op marktdagen heel veel vrouwen met bananen en allerlei andere vruchten en groenten

Dit is het uitzicht direct vanuit de poort bij de nonnen genomen rechtdoor

2009-01-17T14:39:00.001+01:00

Bij de waterval van bafang op mijn eerste zondag in kameroen

Die zondag gingen we ook op bezoek bij een andere school in het dorp, die ze juist aan het verbouwen waren (o.a deze raamwerken erin zetten)

Sister Victorine en Joel

Sister Seraphine en Sister Victorine die me zingend ontvingen :)

douala randstad

2009-01-17T14:27:00.000+01:00

2009-01-09T17:23:00.001+01:00

NIEUWSBRIEF #1

2009-01-09T16:43:00.000+01:00

Liefste allemaal,

Op dit moment zit ik in mn prachtige kamertje bij in het ‘nonnenhuis’ om het zo maar te noemen. La Mission Catholique. Waar zal ik beginnen… er valt zooooooo veel te vertellen! Voor m’n gevoel heb ik er een jaar aan ervaringen bij in een week tijd. De eerste paar dagen, voor ik hier kwam was ik serieus in shock. Dat kwam in eerste instantie door de aankomst op het vliegveld. Dat ging zo.

Ik kwam uit het vliegtuig, lekker warm (35 of 40 graden ofzo) en toen ging ik naar de ruimte waar je je bagage van de band kan halen. Dat dacht ik althans. Maar toen ik richting de hal liep zag ik dat er een hele groep met mensen stond.. zegmaar net zoals ze staan te wachten in de aankomsthal van schiphol. Dus ik dacht: huh wat raar meestal moet je toch eerst je bagage afhalen voor je bij ‘de mensen’ kan komen. Het bleek dus toch de bagage-afhaalruimte te zijn. En toen ik de groep, met allemaal mannen overigens, naderde wilden ze allemaal iets van me. ‘Laat me je helpen, bébé’ en dat soort dingen zeiden ze. Dus ik opperbeleefdst.. non non merci, ca va.
Ik keek om me heen naar mensen van wie ik kon vaststellen dat ze daadwerkelijk op het vliegveld werkten (jeweetwel van die mensen netjes in pak met een naamkaartje) maar die waren gewoonweg nergens te bekennen. Ik wachtte een beetje af wat de andere passagiers deden. Ondertussen waren er nog 5 gasten die mij zo graag wilden helpen. Nou goed ik liet me uiteindelijk maar helpen want het hoorde er schijnbaar bij. Mn helpmaatje ging een heel verhaal vertellen: “Ja in kom daar en daar vandaan, waar kom jij vandaan, o uit holland ja daar ken ik ook iemand, hoe heet je, bonnie, aah in mijn taal betekent dat bonheur, geluk tu sais?”. Dat soort. Ik hoorde dat zon beetje aan en ondertussen kwam er nog een maat van hem bij staan. Ik ondertussen opletten of er niet aan mn tassen gerommeld werd. Enfin toen begon hij over dat als ik hem wat geld gaf hij me wel langs zn ‘vriend bij de douane’ kon loodsen. Non non, merci, pas de problemes. Ondertussen laadden mn tassenmaatjes mn tassen van de bagageband op de kar, wat een geluk dat alle 3 de tassen waren aangekomen (zat precies aan het max. gewicht van 46 kg). Dus ik met 1 rugzak op mn rug, een andere tas voor en met een kar vol met 3 zware tassen en met mn 2 tassenmaatjes om me heen, liepen we naar ‘de douane’ zogezegd. Wat je je meestal bij de douane voorstelt is op zn minst een hokje met iemand erin met een uniform. Wat ik nu zag was één massa mensen met veel tassen en allemaal wilden ze tegelijk door die twee poortjes die er waren. En er stonden 2 ‘douanebeambten’ naast. Ze wilden natuurlijk geld hebben, en ik had voor dit soort gelegenheden braaf een portemoneetje met kleingeld gemaakt.. maarja die wist ik in de hectiek ook niet zo gauw te vinden. Dus het kwam er op neer dat ik die douanebeambte teveel heb betaald, 5 euro dus dat is wel te overzien. Ik stond erop dat ik die 5 euro terug kreeg, ik zei; 15 euro is 15 euro maat dus ik krijg nu nog 5 euro van jou. Anyway ik gaf het na een tijdje maar op, omdat ik zelf zo gauw mogelijk weg wilde met t liefst nog al mn tassen en de inhoud. Dus ik zei tegen de man van de douane ‘oke en nu geen problemen meer’. Alzo stortte ik me met mn 2 tassenmaatjes en een kar vol tassen in de mensenmassa.. Ik moest me er echt doorheen persen… Het enige wat ik toen zag was nog een massa met mensen en WAT WAS IK BLIJ toen ik Leopold’s gezicht zag, hoera! Echt een enorme opluchting.. hij en zn beste vriend (clement) kwamen me ophalen van het vliegveld.. zij namen de tassen over en gaven mn tassenmaatjes wat geld. Er stonden ook veel bedelaars, of anderszins mensen die iets wilden, voor het vliegveld die ongetwijfeld je tassen naar de auto willen dragen of iets dergelijks. Maar met 2 locals aan mijn zijde konden we daar gewoon door heen lopen naar de auto…

Het hotel waar ik die nacht sliep was heel goed, en ik was dolgelukkig dat ik al mn bagage nog had en dat ik veilig was aangekomen in kameroen!

Diezelfde avond dat ik aankwam gingen we (leopold, clément en ik) naar het ziekenhuis, omdat clément zn vrouw juist die dag bevallen was van een zoon. Douala is een grote stad en het is er druk! Het was zaterdagavond 21 uur dus dan helemaal. Echt iedereen was buiten op straat. Wij reden midden door die drukte. De manier waarop ze hier rijden is trouwens echt zeer bizar.. hoeveel auto’s er naast elkaar rijden is gewoonweg het aantal dat naast elkaar past op de weg en voor de rest is voorrang hier vooral iets wat je moet nemen. Dus als je bij een kruispunt komt dan toeter je en dan waag je het erop, en goed kijken natuurlijk. Ondertussen steken er mensen overal over, brommers en veel motoren die overal tussendoor rijden. Het ziekenhuis zag er ook niet uit als een ziekenhuis zoals wij die kennen.. eigenlijk gewoon kleine kamertjes met alleen een bed en een tafeltje erin. Die avond gingen we ook nog naar de verjaardag van een neefje van Clement (de beste vriend van leo die mij ook kwam ophalen op het vliegveld). Het was een heel groot feest en zodra we binnenkwamen werd ik natuurlijk enorm aangestaard omdat ik wit ben (niet alleen daar hoor maar overal op straat), haha ik hoorde de ‘dj’ (t was een soort tuinfeest en hij was muziek aan het draaien) zelfs iets zeggen als ‘zozo zelfs een blanke op t feest’. Niets om me verder iets van aan te trekken.

De volgende dag vertrokken we van Douala naar Bafang. Het was een 3 uur durende tocht die begon in de drukte van Douala en de randstad. Veel mensen die langs de straat liepen, met kannen en manden op het hoofd, ook hele jonge kindjes die zware dingen dragen. Ik was blij toen we uit de drukte van de grote stad waren en we door de bergen reden.. overal bananen- en mangobomen en palmen. En toen.. de aankomst in Bafang.
Bafang is een in de bergen gelegen groot dorp met 1 rue centrale; de enige geasfalteerde weg, en vandaaruit gaan er allemaal rode zandweggetjes alle kanten uit. Tot op heden heb ik nog maar een klein deel van Bafang gezien; de rue centrale en het gedeelte waar ‘de missie’ is en ook straatjes achter de rue centrale waar ik geweest was op marktdag.

Het ontvangst…
De missie van de nonnen is een groot huis, zegmaar een huis zoals wij die kennen met stevige muren en ramen. In dit huis wonen 3 sisters (ze spreken naast Frans ook engels); Sister Victorine (zegmaar de mamma van het huis), Sister Caroline en Sister Jeanne d’Arc. Om het huis hebben ze een groentetuin en uiteraard veel bananen. ‘De missie’ bestaat dus uit het huis, met de tuin en een binnenplaats, wat afgesloten is met een poort. Het geheel ligt op een berg, een van de hogere punten in het dorp en als ik de poort uit loop kijk ik aan een kant in een prachtige groene vallei. Toen we aankwamen stonden de sisters te zingen en kreeg ik een bosje bloemen en daarna een feestmaal (het eten is hier trouwens fantastisch, de nonnen eten zelf ook geen vlees; en voor derest zijn er allerlei lekkere dingen zoals bakbanaan, zoete aardappel, jams (soort wortel) en cocojams, kool, veel makreelachtige vis die hier overal op straat verkocht wordt, bonen, avocados (int engels heten die hier pears), en heerlijke papaja). Ik voelde me meteen heel welkom.

De sisters.. ze zijn echt heel goed voor me. Ik kom hier niets te kort en ze zijn eigenlijk vastbesloten om mij als een Big Mama naar huis te laten gaan. Zodat als ik thuis kom jullie zullen zeggen; here is an african woman. Haha. Dus daar hoeven jullie je geen zorgen over te maken.

De afgelopen dagen ben ik echt veel bittere dingen tegen gekomen.. het leven hier is bitter, hard. Er is veel werkloosheid, of mensen die hard werken en dan net (of net niet?) hun dagelijks brood kunnen betalen. De mensen hebben veel kinderen om voor te zorgen (ze zijn dan ook allemaal verbaasd als ik vertel dat ik maar 1 broer heb) soms 10 of meer. De kinderen zijn hier dan ook duidelijk anders. Heel sterk. S ochtends zie je hier kindjes van 3 misschien net 4 alleen naar school lopen langs de weg. En ze zijn niet bang hoor. Deze kinderen kunnen tegen een stootje en dat moet ook wel, het is overleven. De eerste dag op school was ik overdonderd. Ik ging helpen met informaticales: met 40 kinderen rond 2 computers staan en dan met z’n allen een tekening proberen te maken in paint. Eén voor één is de bedoeling he. Maar zo werkt dat dus niet. Deze kinderen komen op voor zich zelf. Dus heel de tijd moest de juf met haar kabel (een snoer van een kapotte computer) een paar kinderen een mep geven omdat ze zich niet gedroegen. Daar schrok ik wel een beetje van. Maar ze kunnen er goed tegen, want in hun blikken bespeur ik geen greintje van angst. Het is bitter om te zien hoe ongelijk te wereld is. Ja je weet het, jullie weten dat, iedereen weet dat wel, maar hier zie je het echt. Oog in Oog. Ik ben 18 en ik heb 1 jaar gewerkt voor deze reis. Deze mensen werken hun hele leven alleen om genoeg te kunnen eten voor de hele familie. De waarde van geld in Nederland en hier is zo in onbalans. Laat staan dat ze een vliegticket kunnen betalen naar het buitenland. Ik loop over straat en zie sommige mensen in nauwelijks kleding (maar de meeste vrouwen zijn in prachtige afrikaanse jurken gekleed), mensen die voor hun ‘huis’ zitten, jonge kinderen die met zakken vol graan (?of iets anders) op hun hoofd lopen. Ik schaam me er haast voor dat ik deze spullen heb zoals een laptop, camera en al helemaal als ik denk dat bijna iedereen in Nederland 1 computer per huishouden heeft. Computers zijn hier vrij zeldzaam. Ik vind het lastig om te begrijpen dat dat kan, dat het zo in onbalans kan zijn. Maar het is zo. De nonnen die hier wonen werken allemaal op de scholen hier in de buurt; in t peuterschooltje of op de basisschool. Zij werken voor kost en inwoning en dan krijgen ze maandelijks omgerekend 4 euro om persoonlijke dingen van te kopen zoals zeep e.d. In een gedeelte van dit nonnenhuis wonen 2 weeskinderen, zij maken hier en daar wat schoon en krijgen dan te eten van de nonnen.

Het doet me wel deugd om de kracht van de kinderen te zien.Gisteren en vandaag waren zo’n beetje m’n eerste lesdagen. Gisteren ging ik naar Ecole notre Dame. Dat is de Franstalige school waar ik engels en sportles ga geven. Dus ik begon gisteren met engels, om ze te leren ‘My name is..’ en ‘What is your name?’. Dus ik vroeg het hen en als ik in hun ogen kijk zie ik gewoon kracht, je kan zien wat ze meemaken. In de klassen 5&6 ging ik ook een liedje met ze zingen (haha kan je het je voorstellen, ik en zingen jahoor). Maar het was echt superleuk en ze deden goed mee. Er wordt hier veel vaker gezongen in de klassen. En als iemand een goed antwoord heeft gegeven wordt er standaard gezegd; lets clap for him/her. En dan klapt de hele klas en dan doet diegene een soort dansje (ziet eruit als handen in de zij en met heupen wiegen). Supergezellig altijd.

Vandaag heb ik geholpen bij de ‘Ecole maternelle’ dat is een peuterschooltje dat aan het nonnenhuis vast zit. Aan mij was vandaag te taak om ze te introduceren met het fenomeen computer. In een leeg lokaaltje bij het nonnenhuis hadden we dan een computer op een tafel gezet en de kinderen konden dan kijken en even op het toetsenbord tiepen. Ook al moet het geheel nog worden aangesloten op het electriciteitsnet en het kamertje moet nog voldoende beveiligd worden zodat de computer niet gestolen wordt. Tot die tijd sjouwen we elke keer de computer heen en weer van mijn kamer naar het ‘activiteitenlokaaltje’.

Zo ziet mijn rooster eruit:
Ma/Di/Wo = Ecole Saint marie (tweetalig onderwijs) voor sport, engels en informatica.
Do = Ecole Notre dame (franstalig) voor sport en engels
Vr = Ecole Maternelle Saint Marie , voor computerles, sport en spel en knutselen met de allerrrkleinsten J

Kortom, ik ben blij om jullie te kunnen melden dat alles goed gaat, dat ik een veilige prettige thuisbasis heb en dat ik heelhuids ben aangekomen. Oja het klimaat is hier echt heeeeeerlijk. Ik zie er naar uit om volgende week te beginnen met de sportlessen, lekker buiten.

Tot gauw!

Nog één nachtje slapen

2009-01-02T00:56:00.007+01:00

Lieve allemaal,

Jullie kennen vast wel het gezegde 'een reis van duizend mijlen begint met de eerste stap'.
Het afgelopen half jaar is een aanloop geweest naar 'het project' in kameroen en nu wil ik niet meteen met de deur in huis vallen door te stellen dat een goed begin (de voorbereiding) het halve werk is -want dat is een beetje een voorbarige conclusie- , maar het is in ieder geval een stap in de goede richting.

Een belangrijk onderdeel van m'n voorbereiding bestond uit het opsnuiven van praktijkervaring in groep 3 van basisschool De Draaimolen (bij juf Maya) en bij groep 7 van De Zappelin (juf Anneke). Ondanks dat ik maar een aantal keren langs ben geweest was het leerzaam en leuk en ben ik weer een ervaring(kje) rijker. Een ander onderdeel van mn voorbereiding bestond uit het inzamelen van geld en materialen. Hierbij wil ik graag even terugkomen op dat eerste gezegde omdat het echt een grote support is geweest dat veel mensen met mij die eerste stap gezet hebben. Een hele aangename verassing om te zien dat zoveel mensen bereid zijn om te geven; donaties klein en groot, maar ook andere dingen zoals knuffels, papier, potloden, pennen en voetballen.

Ik ben er echt serieus van onder de indruk hoeveel mensen er bij de totstandkoming van het sponsorgeld en de materialen zijn betrokken.. zo hebben er bijvoorbeeld een paar honderd mensen gedoneerd na de kerstviering in de johanneskerk van de onderbouw van de A.J. Schreuderschool. Dat is een school voor verstandelijk gehandicapten en elk jaar kiest zij een goed doel uit om de kerstcollecte aan te schenken. Al gaat het in dat geval voor het grootste deel om mensen die misschien 'maar' een euro schenken (er waren ook mensen die ineens 20 gaven) en zijn die mensen het allang weer vergeten dat ze die gegeven hebben, het zijn toch allemaal kiezels die samen de stenen vormen waarmee gebouwd wordt.

Hartelijk dank voor jullie allen, ongeacht de omvang of de aard van de steun (bemoedigende woorden hebben ook hun waarde)!

Al met al is er tot op heden een bedrag van (*tromgeroffel*) ...........€1.229,81....... ingezameld!!
Het grootste gedeelte daarvan: €885,- bestaat uit donaties van zo'n 32 donateurs. De overige €344,81 is de opbrengst van de kerstcollecte van de A.J. Schreuderschool te Rotterdam.

Zoals beloofd, een overzichtje met de van-het-sponsorgeld-aangeschafte materialen :

300 balonnen, 65 schriften, een opblaasbare wereldbol, een ballenpomp, 2 dierenmemoryspellen, 3 setjes met 24 stiften, 4 springtouwen, 2 handballen, 30 scharen, 15 dierenschaartjes, 325 balpennen, 50 bellenblazen, 40 frisbees, puntenslijpers, 100 gummetjes, een all-in-one printer (waarmee je ook kan kopieren en scannen), een kleurboek, setje waterverf en acrylverf en penselen, 100 potloden, 48 setjes kleurpotloden met 9 kleurtjes per set, 11 frans-engels/engels-franse woordenboeken, 2 sets van 36 kleurpotloden, 2 doosjes met waskrijtjes (a 64 st), ikea klok met batterijen, een nietmachien met nietjes, een perforator, 30 snelhechtermapjes, hockeyballen (hockeysticks zijn al aanwezig op een van de scholen in Bafang alleen zijn er nergens ballen te koop) en een laminator met laminatorhoezen (hiermee kun je dingen van allerlei formaat plastificeren).

Het grootste gedeeltje van het sponsorgeld is gaan zitten in de aankoop van het bovenstaande, het resterende deel van het sponsorgeld zal ik meenemen naar Kameroen zodat ik daar de benodigde andere materialen kan aanschaffen.

Dan zijn er ook nog allerlei zaken die geschonken zijn:

5 voetballen van BVV Barendrecht
zak met mooie knuffels, knutselset en scharen via Nelly Schipper (kennis van mijn opa en oma)
doos met schoolspullen van Albert van Graphorst (schoolspullengroothandel Koksgesto)
60 vulpotloden van Nicoleta Boriceanu(de handbaltrainster)
50 rabo-balpennen via Jan de Zeeuw (kennis van mn pa) die werkt bij de Rabobank
dozen vol mooi papier van Drukkerij Hudders, gevestigd te Beernem in Belgie

Dit waren mijn laatste woorden vanuit Nederland en ik zal jullie voortaan vanuit Kameroen op de hoogte houden, wekelijks en met foto's als de internetverbinding dat toe staat!

Tot slot wens ik jullie ook nog het beste voor het nieuwe jaar.
A bientôt, Bonnie

2009-01-02T00:54:00.001+01:00

Een van de scholen: Ecole Notre Dame de Banka

De boot: Rotterdam -> Douala

2008-12-20T13:46:00.014+01:00

Vrijdag 12 december is er een boot vertrokken richting Douala (daar zal ik ook aankomen met t vliegtuig) , waarin een stuk of 10 computers zitten die geschonken zijn door een rotterdams Schoolbestuur. Met die computers wordt een computerlokaal ingericht, zodat jong en oud kan leren omgaan met computers. In de container met de computers heb ik nog een aantal dozen met materiaal kunnen doen.
Dat scheelt weer gewicht in mn rugzak ;)

De spullen..
20 (kinder) scharen, 200 balpennen, stiften, honderd schriften, 50 bellenblazen, potloden, stiften en een all-in-one printer (waarmee je kan printen, kopiëren en scannen). Bovenstaande materialen zijn aangeschaft m.b.v. de donaties : dankjulliewel!

-Zak met knuffels, een scharenset en een tekenset
(geschonken door kennissen van mijn opa&oma)
-Doos met honderd schrifen, 2 houten puzzels, een spel en allerlei knutselpapier
(een gift van schoolspullengroothandel Koksgesto)
-60 vulpotloden
(een geschenk van nicoleta-de handbaltrainster)
- een aantal dozen vol met papier van goede kwaliteit
(geschonken door Drukkerij Hudders uit Beernem [Belgie])

De boot met spullen zal in februari aankomen.

Afrika en Kameroen

2008-12-19T15:18:00.005+01:00